Ömərin adının xəttatlığı

Ömərin adının xəttatlığı


Ömərin adının xəttatlığı - Tarix

İslam və Yəhudilər: Ömər Paktı, IX əsr

ÖMƏR PAKTI, müsəlmanları fəth edən və qeyri-müsəlmanları fəth edən müqavilə ilə bağlanılan məhdudiyyətlər və imtiyazlar toplusudur. Yəhudilərlə bu cür xüsusi bir müqaviləmiz yoxdur, ancaq güman etməliyik ki, yəhudilər də daxil olmaqla, bütün fəth edilmiş xalqlar buna abunə olmalı idi. Beləliklə, aşağıda qeyd olunan və kilsələrə qarşı yönəlmiş qanunlar sinaqoqlara da aiddir. Pakt, ehtimal ki, təxminən 637 -ci ildə I Ömər tərəfindən Xristian Suriya və Fələstinin fəthindən sonra yaranmışdır. Müəyyən edilmiş təcrübələrdən və nümunələrdən əldə edilən nəticələrə əsasən, bu əlavələrə baxmayaraq, Paktı uzatdı, lakin bütün Paktı Ömərə bağladı. Mətnin bir çox variantı var və alimlər, indiki mətnin I Ömərin qələmindən gələ biləcəyini inkar edirlər, ümumiyyətlə indiki formasının təxminən IX əsrə aid olduğu güman edilir.

Ömər Paktı, müsəlmanlar ilə kitab əhli arasında, məsələn, yəhudilər, xristianlar və sair kimi münasibətləri günümüzə qədər idarə etməyə xidmət etmişdir.

Aşağıda sadalanan Paktın şərtlərinə əlavə olaraq, yəhudilər, xristianlar kimi, müdafiə və hərbi xidmətdən azad olmaq müqabilində baş vergisi ödədilər. Yəhudilərə və Xristianlara dövlət vəzifəsi tutmaq da qadağan edildi. Bu Pakt, bir çox orta əsr qanunvericiliyi kimi, riayət etməkdən daha çox pozuntuya görə hörmət edildi. Ümumiyyətlə, Pakt əsrlər keçdikcə artdı və 20 -ci əsrdə Yəmən kimi ölkələrdə hələ də qüvvədə idi. Pakt ərəb dilindədir.

Mərhəmətli və Rəhmli Allahın adı ilə!

Bu filan şəhərin xristianlarından Ömərə yazılmış bir məktubdur. Sən [müsəlmanlar] bizə [xristianlara] qarşı yürüş etdikdə: səndən özümüzün, nəslimizin, malımızın və din yoldaşlarımızın qorunmasını istədik və bu şərti sizinlə birlikdə etdik ki, nə şəhərimizdə, nə də xarabalığa çevrilə biləcək binaların heç birini təmir etməyəcəyimiz və ya müsəlmanların kilsələrimizə girməsini rədd etməyəcəyimiz şəhərin müsəlman məhəllələrində ola biləcək binaları yeniləməyəcəyimiz hər hansı bir yeni monastır, kilsə, hüceyrə və ya hermitajın kənarında Ya gecə, ya da gündüz qapılarını sərnişinlərə və səyahətçilərə geniş açacağıq ki, hər hansı bir müsəlman səyyahı evlərimizə qəbul edək və kilsələrimizdə və ya evlərimizdə casus saxlamayacağımız üç gecə ona yemək və qonaqlıq verək. müsəlmanların hər hansı bir düşmənini gizlədir. [Bu qanunlardan ən azı altısı kafirlərə qarşı əvvəlki xristian qanunlarından götürülmüşdür.]

Övladlarımıza Quranı öyrətməyəcəyimizə görə (bəzi millətçi ərəblər kafirlərin Quranı lağa qoyacağından qorxur, digərləri isə kafirlərin dil öyrənməsini belə istəmirdilər) Xristian dinini nümayiş etdirməyəcəyimizi və heç kəsi dəvət etməyəcəyimizi söyləyirik. qohumlarımızın heç biri istəsələr İslamı qəbul etmələrinə mane olmayacağıq. Müsəlmanlara hörmət göstərəcəyik və oturmaq istədikləri zaman məclislərimizdə qalxacağımıza görə, nə geyimimizdə, nə papaqda, nə türbədə, nə də səndəllərdə, ya da istifadə etməyəcəyimiz saçların parçalanmasında onları təqlid etməyəcəyik. danışma ifadələrini, soyadlarını qəbul etməmək [kafirlər yalnız müsəlmanların istifadə etdiyi salam və xüsusi ifadələrdən istifadə etməməlidir] yəhərə minməyəcəyimizə, qılınc qurşağına minməyəcəyimizə, özümüzə silah götürməyimizə, taxmamağımıza və ya ərəb yazılarını həkk etməyəcəyimizə görə Şərab satmayacağımız üzüklər [Müsəlmanlara haramdır], başımızın önünü təraş edəcəyik, öz geyim tərzimizə riayət edəcəyik, harada olsaq da belimizə kəmər taxacağıq [kafirlər dəri geyinmiş və ya kordon müsəlmanlar, parça və ipəkdən].

Müsəlmanların küçələrində və ya bazarlarında xaçları kilsələrimizə göstərməyəcəyik, xaçlarımızı və ya müqəddəs kitablarımızı nümayiş etdirməyəcəyik ki, kilsələrimizdəki çırpıcıları yüngülcə vuraq [taxta çınqıllar və ya zənglər insanları yanına çağırdı kilsə və ya sinaqoq] ki, bir müsəlman olanda xidmətimizi yüksək səslə oxumayacağıq ki, [Palm Bazar günü] Palm budaqlarını daşımayaq və ya şəkillərimizi küçələrdə alayda gəzdirməyək Müsəlmanların küçələrində və ya bazar yerlərində yüksək səslə səsləndirin və ya şam yandırın ki, biz artıq müsəlmanların əlində olan heç bir kölə götürməyək, evlərinə casusluq etməyək və heç bir müsəlmanı vurmayacağıq.

Bütün bunları özümüzün və din yoldaşlarımızın adından müşahidə edəcəyimizə və bunun müqabilində sizdən müdafiə alacağımıza söz veririk və bu müqavilənin şərtlərindən hər hansı birini pozduqda, sizin müdafiənizi əldən vermiş oluruq və bizimlə münasibət qurmaq azadlığınız var. düşmən və üsyançılar.

Jacob Marcus, Orta əsr Dünyasında Yəhudi: Mənbə Kitabı, 315-1791 , (New York: JPS, 1938), 13-15


Həzrət Hafsa binti Ömər ibn əl-Xəttab

Həzrət Hafsa, Həzrət Ömər ibn Xəttab və Həzrəti Zeynəb binti Mazunun qızıdır. Tanrıdan ilk vəhydən bir neçə il əvvəl dünyaya gəldi, öyrənməsi və təhsili ilə tanınan bir ailədə böyüdü. Atası kimi maraqlanan, iti düşüncəli və adına uyğun gələn cəsur bir qadın idi.

Qeyd edildiyi kimi, o, İslamın ikinci Xəlifəsi Həzrəti Ömərin qızıdır. Həzrəti Ömər “Faruq”, doğru ilə yalanı ayıran deməkdir. Həzrəti Ömərlə əlaqədar olaraq Peyğəmbər (s) buyurdu:
"Məndən sonra bir peyğəmbər olsaydı, Ömər olardı."Tirmizi, Cild 1, kitab 46)

Oğlu və Həfsənin qardaşı Həzrəti Abdullah bin Ömər də Peyğəmbərin yaxın dostlarından idi. Səlim, Həzrəti Hafsanın qardaşlarından birinin yuxusunu Peyğəmbərimiz s.a.v.ə aid etdiyi bir hədisi, atasından nəql edir. Allahın Peyğəmbəri (s) belə buyurdu:

"Abdullah yaxşı adamdır. [İstəyirəm] Tahajudu daha tez -tez müşahidə etsin. ”

Bunu eşidən Həzrəti Abdullah, Tahacud namazına daha çox riayət edir. (Səhih əl-Buxari)

Dindar bir təbiət

Yuxarıda qeyd etdiyimiz hadisə, Həzrət Hafsa rəvayət edildiyi atmosferə işarədir. Dindar bir müsəlman, Peyğəmbərimizin böyük yoldaşları arasında böyüdü və xüsusiyyətlərini təcəssüm etdirdi. O, tez -tez oruc tutar və gecələrinin çoxunda Tahajud namazı qılırdı. Bu səbəbdən onun İslam Peyğəmbərinin həyat və axirət həyat yoldaşlarından biri seçilməsinin səbəbini heç kim düşünmür. Baş mələk Cəbrayıl ərindən əvvəl öz xüsusiyyətlərini təsdiqlədi:

"O, tez -tez oruc tutur və tez -tez Cənnətdə sizin arvadınız olacaq.Mustadrak əl-Hakim)

Həzrət Peyğəmbərlə evlənmək

Həzrət Hafsa ra, ilk olaraq Qureyşin vəhşilikləri səbəbiylə Allahın razılığını qazanmaq üçün Həbəşistana və Mədinəyə hicrət etmiş Xuneys bin Huzaifə ilə evləndi. Bədr döyüşündə ağır yaralandı və sonradan aldığı yaralardan öldü.

Həzrəti Ömərin bu sözlərlə nəql etdiyi Hz.Peyğəmbərlə evlənməsinin hekayəsi olduqca gülməlidir.

"Hafsa binti Ömər, Bədrdə vuruşan və [sonra] Mədinədə vəfat edən Peyğəmbərin (s) səhabəsi Xuneys bin Huzaifa əs-Sahminin həyat yoldaşını itirəndə Osman bin Affan ilə görüşdüm və Hafsa ilə evlənməsini təklif etdim. Bir neçə gün gözlədim və mənə dedi ki, "Mən hazırda evlənməyəcəyim qənaətindəyəm." Sonra Əbu Bəkrlə görüşüb dedim: İstəyirsənsə, sənə Hafsa bint Ömərlə evlənə bilərəm. 'Susdu və cavab vermədi. Əsəbiləşdim və bu, Osmanın [cavabından] daha çox [məni narazı saldı]. Bir neçə gün sonra Peyğəmbər sallallahu aleyhi və səlləm onunla evlənməsini istədi. Daha sonra Əbu Bəkr mənə yaxınlaşaraq dedi: "Bəlkə mənə evlənmək üçün Hafsa təklif edəndə mənə qəzəbləndin və sənə heç bir cavab vermədim?" Dedim: "Bəli". Allahın Peyğəmbərinin Hafsa məsələsinə toxunduğunu öyrəndiyim və onun sirrini açmaq istəmədiyimi öyrəndim, ancaq o (Peyğəmbərlə) evlənməsəydi, şübhəsiz ki, onu qəbul edərdim. "Səhih əl-Buxari)

Başqa bir hədisdə deyilir ki, Həzrəti Ömər Peyğəmbərə öz çətin vəziyyətini bildirəndə və hər iki səhabədən bir cavab aldıqda, Rəsulullah gülümsəyərək ona təsəlli verərək Hafsanın daha yaxşı bir ərə, Osmanın isə daha yaxşıya sahib olacağını söylədi. arvad

Bilik üçün susuzluq

Həzrəti Hafsa erkən yaşlarında oxumağı və yazmağı öyrənmiş və Quranı əzbərləmişdi. Dini mövzularda bilikləri çox sağlam idi. Ən azı 60 hədis nəql etmişdir. Atası kimi, təbiəti ilə maraqlanırdı və elm susuzluğunu yatırmaq üçün sual verməkdən çəkinməzdi.

Səhih Müslim bir dəfə Peyğəmbərin Hz , "Əqabə əhdinə girənlərdən heç kim cəhənnəmə girməz." Maraqlı bir düşüncəyə sahib olan Həzrəti Hafsa, belə cavab verdi: "[Bəs sizdən heç kim yoxdur, ancaq ona gələcək" deyən ayə haqqında. " "Allah salehləri xilas edər və zalımları diz çökdürər." (Səhih Müslim)

Anlamaq lazımdır ki, o, heç bir şəkildə Peyğəmbərin səlahiyyətinə qarşı çıxmaqdan şübhələnmək niyyətində deyildi, əksinə, onu tez -tez Quran hökmlərinin incəliklərini daha dərindən öyrənməyə və dərk etməyə vadar edəcək kəskin müşahidə hissi idi. .

Quran qoruyucusu

Həzrət Peyğəmbər sağlığında Həzrəti Hafsaya Qurani -Kərimin yazıldığı perqamentləri həvalə edirdi. Ölümündən sonra Qurani Kərimi əzbərləyən çox sayda müsəlman Yamama döyüşündə canlarını verdi. Həzrəti Əbu Bəkr, Həzrəti Zeyd ra bin Sabitə Quranı vahid bir kitab halına gətirməyi əmr etdi. Bu mövzuda Həzrəti Hafsa ilə də məsləhətləşdilər.

İkinci Xilafətin sonunda Həzrəti Ömər, tərtib edilmiş nüsxəsini ölənə qədər yanında qalan qızına vəsiyyət etdi. Həzrəti Osman dövründə onun surətindən çoxlu nüsxələr çıxarılmış və bütün müsəlman dünyasına yayılmışdır.

Şaban ayında öldü, 45 hicri. Cənazə namazını Mədinə valisi Mərvan bin Əl Həkəm qıldı.

Peyğəmbərin bir çox görkəmli səhabəsi, Həzrəti Əbu Hüreyrə də daxil olmaqla, onun cənazəsinə qatıldı. Möminlərin anaları ilə birlikdə Cənnətül-Bəqidə dəfn edildi.


Salam. Əsasən Ömərin bu adla niyə mübarək olduğunu göstərən iki rəvayət eşitmişəm. Hər ikisini aşağıda kopyalayacağam:

Bu uzun bir hekayədir, amma burada qısaca verəcəyəm. "İbn əl-Abbas (Allah ondan razı olsun) nəql edir ki, Ömər ibn əl-Xəttabdan niyə" əl-Faruk "(həqiqəti batildən ayıran) epitetini aldığını soruşduqda, o cavab verdi: İslamı qəbul edərək Peyğəmbərdən (s) soruşdum: "Biz burada və axirətdə doğru yolda deyilikmi?" Peyğəmbər (ona Allahın salavatı və salamı olsun) cavab verdi: "Əlbəttə sən varsan! Canım Əlində olan Allaha and olsun ki, sən dünyada və axirətdə haqlısan". Buna görə də Peyğəmbərdən (salləllahu aleyhi və səlləm) soruşdum: "O zaman niyə gizli fəaliyyətlər aparmalı olduq. Səni Həqiqətlə göndərən Allaha and olsun ki, gizlətməyimizi qoyub öz xeyirli işimizi açıq elan edəcəyik." Sonra iki qrupa ayrıldıq, Həmzə birinə, mən digərinə rəhbərlik etdik. Qüreyş müşrikləri bizi gördükləri zaman, gündüzləri məscidə tərəf üz tutduq, üzləri solğunlaşdı, inanılmaz dərəcədə depressiyaya düşdü və hirsləndi. (Salam olsun) mənə Əl-Farukun epitetini bağladı. " (Rahiq əl-məhtum və Əbu Naim və İbn Asakir tərəfindən rəvayət edilmişdir)

İbn Abbasdan (رضي الله عنهما) nəql olunur ki, münafiqin bir yəhudi ilə mübahisə etməsi. Yəhudi onu Rəsulullahın (sallallahu aleyhi və səlləm) yanına çağırdı və münafiq onu Kəb ibn Əşrəfin yanına çağırdı. İşi [nəhayət] Allah Rəsuluna (sallallahu aleyhi və səlləm) verdilər və o, yəhudinin xeyrinə qərar çıxardı. Münafiq razı qalmadı və hökm üçün Ömərin yanına getmələrini israr etdi. Yəhudi Ömərə (رضي الله عنه) Allah Rəsulunun (sallallahu aleyhi və səlləm) artıq onun xeyrinə hökm verdiyini və münafiqin razı olmadığını söylədi. O, Ömərin yanına gəlmələrini israr etmişdi. Ömər (رضي الله عنه) münafiqdən bunun doğru olub olmadığını soruşdu və o da cavab verdi. Ömər (رضي الله عنه) onlara qayıdana qədər olduqları yerdə qalmağı əmr etdi. İçəri girdi, qılıncını götürdü və çıxdı və münafiqin başını kəsdi. Sonra dedi: "Bu, Allahın və Rəsulunun (صلى الله عليه وسلم) hökmündən razı olmayan şəxs üçün mənim hökmümdür." Cəbrayıl (عليه السلام) bildirir ki, Ömər (رضي الله عنه) həqiqətlə yalan arasında fərq qoymuşdur, ona görə də fərqləndirici (əl-Faruq) adlandırılmışdır. [Bu, Qadi Baydaavi Təfsirində (رحمه الله) bildirildiyi kimi]

Mən özüm düşünürəm ki, birincisi bəlkə də daha dəqiqdir və ən yaxşısını Allah bilir.


Ömərin adının xəttatlığı - Tarix

İslam xətti, İslamın mədəni irsinin ən əhəmiyyətli nümayəndəsi olaraq, söz formasını aşan, onu çox əziz bir sənət obyekti halına gətirən mənəvi-təsəvvürün estetik ifadəsinə əsaslanır. Şairlik keyfiyyətinin dərin mənasında Qurani ilham, humanist mənəviyyata kök salmışdır, insan varlığının müəmması ilə İlahiyyətin insanlığa baxdığı pafos arasında körpü yaradır. İslam xəttatlığının mənəvi keyfiyyəti ilə əlaqəli estetik dəyər açıq şəkildə bədii yaradıcılıq tərəfindədir. Onun ssenarisi ilahi mistik gücünü müşahidəçiyə xatırlatmaq üçün hər cür obyektə tətbiq olunur.

Anthony Welch, İslam dünyasındakı xəttatlıq sənətlərinin xronoloji, sosial və coğrafi inandırıcılığının əsas səbəbinin Qurani -Kərimdə olduğunu gördüyünə görə

Rəbbin ən kərəm sahibidir,
Qələmlə öyrədən,
İnsana bilmədiyi şeyi öyrət. -(Əlaq surəsi, 96: 3-5)

Əl-Namah, Fransız arxeoloqu Dussaud tərəfindən Şam yaxınlığında kəşf edilmiş bir daş üzərində yazılmış ən qədim ərəb sənədi, miladi 328 -ci ilə aiddir. Aydın cursive formalarda yazılmışdır və bir çox alimlər tərəfindən müasir ərəb yazısının mərhum Nabataean yazısından əmələ gəldiyinin qəti sübutu olaraq qiymətləndirilir.

28 hərfdən ibarət olan və uzun, lakin qısa saitlərdən istifadə edən ərəb yazısı, şimal-qərb ərəb mənşəli Nabataeansdan (Dushara və əl-‘Uzza kimi tanrılara, eləcə də Ərəb tipli şəxsi adlar). Yazı üçün Aramicə dəyişiklik etdilər. T. Nöldeke, 1865 -ci ildə Nabatey və ərəb yazıları arasında əlaqəni quran ilk adam idi və sonradan Grohmann tərəfindən J. Starcky ’s Süryani tezisinə qarşı çıxdı. Nabataean və ərəb yazıları arasındakı mənsubiyyət, J. Healey tərəfindən ərəb yazısının Nabate mənşəli olması ilə bağlı alimlər arasında demək olar ki, tam bir fikir birliyi ilə tam olaraq sənədləşdirilmişdir (Healy, J. 1990).

Çin Quranı Ming/Qing sülaləsi (18 -ci əsr)
/>
Niujie Məscidi (sadələşdirilmiş Çin dili: 牛街 礼拜寺 ənənəvi Çin dili: iny 禮拜寺 pinyin: Niújiē lǐbàisì sözün həqiqi mənasında “Cow Street Mosque ”), Çinin Pekin şəhərində ən qədim məsciddir. İlk dəfə 996-cı ildə Liao sülaləsi dövründə inşa edilmiş və Qing sülaləsinin Kangxi İmperatoru (r. 1661-1722) altında yenidən qurulmuş və genişləndirilmişdir.

V əsrdə Hirah və Ənbar bölgələrində yaşayan ərəb köçəri tayfaları Nabatean yazısından geniş istifadə etdilər. VI əsrin əvvəllərində müsəlman tarixçilərə görə, Şimali Ərəb yazısı versiyasını müxtəlif bölgələrdə gəzərək öyrənən İbn Üməyyə ibn Əbd Şəms Məkkəyə təqdim etdi. Xüsusilə, Məhəmməd peyğəmbər Qüreyş qəbiləsi arasında bu yazının istifadəsini tanıdan və populyarlaşdıran Dumat əl-Candal hökmdarı əl-Ukaydirin qardaşı Bişar ibn Əbdülmaliklə tanış oldu. Yaxın şəhərlərdəki digər qəbilələr yazı sənətini həvəslə qəbul etdilər.

Mozaika xəttatlığı, Cameh Məscidi, İsfahan

Ən erkən yazılı Quranda istifadə olunan yazı, Zeyd ibn Sabit tərəfindən yazılmış və Osman ibn Affanın xilafəti dövründə (644-656) sərbəst buraxılan Cəzm idi. Caz yazılarının sərt, bucaqlı və yaxşı nisbətli hərfləri, Hiri, Anbari, Makki və Madani kimi fərqli bölgələri təmsil edən fərqli üslublarda gəldi və sonradan məşhur Kufi yazısının inkişafına təsir göstərdi. Cazdan başqa bir çox başqa ssenarilər də hazırlanmışdır. Bəziləri inkişaf edərək tədricən inkişaf edərək olduqca populyarlaşdı, məsələn, əvvəlcə Mail kimi lazımsız ssenarilərə çevrildi və sonra zərif Kufi ssenarisini daha da inkişaf etdirməklə, bir qədər sonra Mukawwar, Mubsoott və Mashq kimi digər az populyar skriptlər dayandırıldı. .

Jazm skript

İngilis Muzeyindəki ən erkən Quranlardan birinin Məil yazısı, eramızın VIII əsrinə aid perqament üzərində yazılmışdır.

Osmanlı Qurani Kufi yazısı

Ərəb hərflərinin formaları on yeddi fərqli forma ilə məhdudlaşır və bu şəkillərin üstünə və ya altına bir -üç nöqtə qoyularaq fərqli səslər əmələ gəlir. Qısa saitlər hərflərin üstündə və ya altında kiçik çapraz vuruşlarla göstərilir. Xəttatların mətni gözəlləşdirmək və bəzəmək üçün yaradıcı üslublarında nöqtələr və diakritik nöqtələr istifadə edərək transsendental bir ölçü əlavə edirlər.


Erkən Kalliqrafik İnkişaf

Məhəmməd peyğəmbərin 632 -ci ildə vəfatından sonra, Quranın bütün ayələrini əzbərləyən və oxuyan çoxlu sayda huffazlar olduğu üçün müxtəlif bölgələrdə dağılmış Quran vərəqlərini toplamaq və onların həqiqiliyini yoxlamaq cəmiyyətin üzərinə düşdü. ürək Peyğəmbərin katibi olaraq çalışan Zeyd bin Sabit belə nəql edir:

Əbu Bəkr əlavə etdi: "Ömərə dedim ki, Allahın elçisinin etmədiyi bir şeyi necə edim?" Ömər cavab verdi: "Vallah, bu ən gözəl fikirdir". Allah Ömərin qəlbini açana qədər Ömərlə eyni fikirdə olana qədər Ömər məni bu təklifi qəbul etməyə razı salmağa çalışırdı. " Zeyd əlavə etdi: Əbu Bəkr mənə tərəf dönərək dedi: "Sən ağıllı bir gəncsən və yalan danışdığından və unutqanlığından şübhələnmirik. Allahın Elçisinə İlahi ilham yazırdın. Buna görə də Quranı axtar. və Allaha and olsun ki, dağlardan birini öz yerindən köçürməyimi əmr etsəydi, mənim üçün Quran toplamaqla bağlı əmr etdiyindən daha çətin olmazdı. Beləliklə, Quran materiallarını tapmağa və perqamentlərdən, skapula, xurma ağaclarının yarpaq saplarından və bunu əzbər bilən insanların xatirələrindən toplamağa başladım. ” (Buxari)


İlk ərəb yazısı, ərəb Müsnəd, Arami Nabataean mənşəli, Ərəbistan yarımadasının cənubunda, Yəməndə aşkar edilmişdir. Bu bucaqlı yazı son formasına e.ə. 500 -cü illərdə çatdı və 6 -cı əsrə qədər istifadə edildi.

Birinci əsr, Madeba'dan Nebataan türbəsi yazısı. Luvr

Quranın ilk yazılı nüsxələri kitabda yazılmışdır Caz Hiri, Anbari, Makki və Madani kimi fərqli bölgələrlə əlaqəli fərqli üslublarda gələn yazı. İki şəhər üçün adlandırılan son ikisi-Mekka üçün Makki və Mədinə üçün Madani ən görkəmli şəhərlər idi. Yazılı və asan yazılan Muqawwar və uzanmış və düz xəttli Mabsut iki fərqli üslubda yazılmışdır.

Tədricən, xeyli texniki inkişafdan sonra Maşq (uzadılmış) və Nəsx (yazılı) kimi sağ qalanlar və Mail (əyilmiş) kimi bir çox ibtidai Kufi yazısı kimi, çox qısır və tərk edilmişdilər.

Hicazi yazısı. Müqəddəs Məkkə və Mədinə şəhərlərini ehtiva edən Hicaz bölgəsində inkişaf etdirildi, buna görə də adı. Bu bucaqlı və düzbucaqlı, lakin hələ də bəzi kiçik əyriləri olan bir ərəb yazı üslubudur. Artıq İslamın yaranmasında istifadə olunan ərəb xəttatlığının ən erkən formasıdır. Ma ’il Script (eğimli) olaraq da bilinir.
İbn əl-Vəhidə aid Sandal tərəfindən işıqlandırılmış bir Mamluk Quranı, Eqypyt təxminən 1306-1311-ci illər
Qalın qara thuluth, qızıl və mavi rozetdən ibarət dairəvi dairələr, damla şəkilli qızıl və mavi khamsa və 'ash markerləri

Ərəb Yazısının İslahatı

İslam mədəniyyətinin Fars və Bizans imperiyalarına yayılması, bölgə xəttatlıq məktəblərinin və üslublarının inkişafı ilə nəticələndi, yazı sənətini İslamın mücərrəd bir ifadəsi olaraq şərh etdi, nəticədə Farsda Taliq və Türkiyədə Deewani kimi üslublar inkişaf etdi. Geniş İslam ərazisi daha səmərəli bir yazı sistemi tələb edirdi. Yazının sıx və dramatik erkən inkişafı, Əməvilər sülaləsi dövründə (661-755), iki yeni skript Tumar və Cali ortaya çıxdıqda yetişdi. Bunlar məşhur xəttat Qutbah əl-Mihrr tərəfindən yaradılmışdır. Əməvilər sülaləsinin banisi Müaviyə İbn Əbi Süfyanın (660-679) dövründə formalaşdırılmış və geniş istifadə olunan Tumar, sonrakı Əməvi xəlifələrinin kral yazısı oldu.

Xəlifə Əbdül-əl-Malik İbn Mərvan (685-705) bütün rəsmi və dövlət qeydləri üçün ərəb əlifbasının məcburi istifadəsini qanuniləşdirdi və əl-Həccac İbn Yusif əl-Səqəfinin (694-714) göstərişi ilə Nəsr və Yehya zərifləşdirildi. Tashkil sistemini tətbiq etdi və fərqləndirici işarələr olaraq nöqtələrin və müəyyən sait işarələrinin istifadəsini tətbiq etdilər. Nöqtələr ya hərfin üstünə, ya altına, ya tək, ya da iki və ya üç qrup halında qoyulmuşdu.

Ərəb əlifbasındakı 'gaf' və 'fa' kimi bəzi eyni samitləri ayırmaq üçün diakritik nöqtələr qoymağın ixtirası ilə Əbül Əsvəd əd-Du'ali hesab olunur. Bu diakritik işarələr sistemi Tashkil (vokalizasiya) kimi tanınır. Bu işarələri fərqləndirmək üçün fərqli rənglər də təqdim edildi-diakritiklər üçün qara, vokalika üçün qırmızı və ya sarı.

Daha sonra Abbasilər sülaləsi dövründə (750-1258) İbn Clan və İbn Həma Tumar və Cali yazılarını inkişaf etdirdilər və təkmilləşdirdilər. Xəttatlıq Abbasi vəziri və xəttat İbn Müqlahın təsiri ilə şöhrət mərhələsinə qədəm qoydu. Welch'e (1979) görə, İbn Muqlah, möhkəm prinsiplər üzərində böyük bir sənətin əsasını qoyan və Altı yazı üslubunu yaradan bir qəhrəmanlıq siması olaraq qəbul edilir: Kufi, Thuluth, Naskh, Riq'a, Deewani və Ta'liq. Təəssüf ki, bir çox insanlar və mirzələr üçün sistem aydın və qarışıq idi. Daha mürəkkəb bir sistemə ehtiyac var idi.

Tac Mahal xəttatlığı, ağ mərmər lövhələrlə işlənmiş, jasper və ya qara mərmərdən hazırlanmış Quran ayələri

Əl-Xəlil İbn Əhməd əl-Fərahidi (718-786), 'ayn' hərfindən (sonu olmayan) qəbul edilən 'hamza' işarəsi kimi bəzi hərflərin əsas şəklindən və ya hissələrindən ilham alan sait işarələri təqdim etdi. ). Yeni sistem bütün İslam dünyasında geniş populyarlıq qazandı və xəttatlığı gözəllik, müqəddəslik və çox yönlülük xüsusiyyətlərini əldə etdi. Xəttat İbn Müqlahı (886-940) 11-ci əsrdə İbn əl-Bəvvab və 13-cü əsrin sonlarında Yaqut əl-Musta'simi, İbn Muqlahın nailiyyətləri üzərində quraraq harmoniya və zəriflik standartlarını yeni zirvələrə qaldırdı.

İslam xilafətlərinin sonuncusu olan Abbasilər sülaləsi 1258 -ci ildə Bağdad Çengiz Xan, oğlu Hülakü və Monqol orduları tərəfindən istefaya göndərildikdə sona çatdı. Bu, İslam mədəniyyəti tarixində, xüsusən də sənət və memarlıq sahələrində böyük bir dönüş nöqtəsi idi. Hülakü oğlu Abaqa (1265-1282) Farsda İlhanilər sülaləsini qurdu. Mahmud, Müsəlman adını alaraq Qazan özünü İslam mədəniyyətinin, sənətinin və adət -ənənələrinin dirçəlişinə həsr etdi. Qazan islahatlarının təsiri iki varisi, qardaşı Ülcaytu (1304-1316) və qardaşı oğlu Əbu Səidin (1317-1335) hakimiyyəti dövründə də davam etdi.

Kufi yazısı - İraqın Kufə şəhərinin adından götürülmüş, köhnə Nabatean yazılarından götürülmüş ssenarinin adı. Bu yazı Quranın ilk nüsxələri üçün istifadə olunur. 8-10-cu əsrlərdə istifadə edilməsinə üstünlük verilən yazı idi. Hicazidə olduğu kimi, bu ssenarinin əsas xüsusiyyəti bucaqlı və kvadrat şəklində olmasıdır. Kufi yazısının daha iki variantı var – Maghribi və Andalusi. Bu iki yazı hələ də açısal xüsusiyyətlərini saxlayır, lakin daha çox əyrilərlə daha az sərtdir.
Ədirnədə, Osmanlı İmperatorluğu məscidi olan Selimiye Məscidinin günbəzinin içərisində xəttatlıq.

Temurilər və onların müasirləri dövründə sənət və memarlıq İran, Türkiyə və Hindistanda nəsillər üçün mükəmməllik və zəriflik standartı qoydu. Bu dövrdə kitabın sənətinə xüsusi diqqət yetirildi - transkripsiya, işıqlandırma, illüstrasiya və cilddən ibarət incə sənətlər. Safadi (1979) İslam Xəttatlığında qeyd edir ki, Temurilər üslubu böyük Qurani-Kərimdə aydın şəkildə yazılmış yazıları və dekorativ şərq kufi yazısı ilə birləşdirilmiş çiçək naxışlarının son dərəcə incə, mürəkkəb, yumşaq rəngli işıqlandırmasını birləşdirərək gözəllik və əzəmət arasında tarazlıq yaratmağı hədəfləyir. demək olar ki, görünməyəcək qədər gözəl. Bu dövrün xəttatları, Qurani -Kərimi kopyalayarkən eyni səhifədə müxtəlif ölçülü yazılarla müxtəlif üslublardan istifadə edən ilk insanlardır. Teymurilərin himayəsi altında Quranın ən təsirli və ən böyük nüsxələri istehsal edildi.

Tək cildli Quran, İran, ehtimal ki, İsfahan hicri 1101-ci (1689 və#821190-cı illər) tarixli Məhəmməd Rza əş-Şirazi (əsas mətn) və İbn Məhəmməd Əmin Məhəmməd Hadi Şirazi (əlavə mətnlər) tərəfindən bəlkə də Səfəvi hökmdarı Şah Süleyman mürəkkəbi üçün kopyalanmışdır. , kağız üzərində qızıl və qeyri -şəffaf suluboya Khalili Kolleksiyaları

Məmlüklər sülaləsini (1260-1389) əsasən Misir və Suriyada qurdular. Məmlüklər dövründə memarlıq ən üstün sənət idi və Məmlüklərin himayəsi bir çox İslam sənətini təyin etdi. Məhəmməd İbn əl-Vahid, Məhəmməd İbn Süleyman əl-Muhsini, Əhməd İbn Məhəmməd əl-Ənsari və İbrahim İbn Məhəmməd əl-Xabbaz da daxil olmaqla əsərlərində üstün sənət bacarıqları nümayiş etdirən bir çox ustad Mamluk xəttatları vardı. Əbdürrəhman əs-Sayigh ən böyük Quranı Muhaqqa xətti ilə kopyalamaqla çox məşhurdur.

İrandakı Səfəvi sülaləsi (1502-1736) İslam sənətinin cazibədar və cazibədar şah əsərlərini də istehsal etdi. Şah İsmayıl və onun varisi Şah Təhmasp (1524-1576) dövründə Taliq yazısı Nasta'liq adlı daha yüngül və daha zərif bir versiyanın icadına səbəb olan geniş istifadə olunan bir yerli yazıya çevrildi və inkişaf etdirildi. . Nisbətən gənc olan bu iki yazı tezliklə əsas ssenarilər səviyyəsinə qaldırıldı.

Baba Şah İsfahani, Nastaliq üslubunda bir xətt ustası olaraq məşhur idi, gözəl fars əli əsasən Herat və Buxaradakı Timuri və Özbək atelyelərində inkişaf etmişdir. Xəttatlıq mövzusunda müasir bir səlahiyyətli,

Həyatının tarixləri və detalları bəzi mübahisələrə səbəb oldu. Türk alimi Həbib Əfəndi kimi müasir səlahiyyətlilərə görə, Baba Şah İsfahani səkkiz yaşından etibarən xəttatlığın öyrənilməsinə başlamış və səkkiz il gecə və gündüz ünlü Mir Ali Əli Haravi (ö. 951/1544-5) ilə birlikdə təhsil almışdır. , Herast və Buxarada Nastaliq üslubunu mükəmməlləşdirən. Həbib Əfəndi daha sonra bildirir ki, bəlkə də ən çox bəyənilən Nastaliq ustası Mir İmad (ö. 1012/1603) öz üslubunu Baba Şahdan götürmüşdür. Düzdürsə, bu məlumatlar Baba Şahın doğumunu Mir Əlinin ölümündən ən az on altı il əvvəl və ya 940/1533-4-dən gec olmayaraq qoyacaq. Digər tərəfdən, Məhəmməd Qutbəddin Yazdi 995/1586-7-ci illərdə, hələ gənc ikən Baba Şah İsfahani ilə görüşdüyünü yazdı və artıq çox sayda xəttatlardan üstün olduğunu görüb heyrətə gəldi. gün. Qutbəddin, daha uzun yaşasaydı, Baba Şahın Sultan Əli Məşhədini və Mir Əli Hərəvini üstələyəcəyini və bu qədər uğur qazanmaq üçün ilahi bir hədiyyə sahibi olacağını söylədi.


Nastəliq gözəl və cazibədar bir yazı olsa da, türk xəttatları əhəmiyyətli hadisələr üçün Təliqdən monumental bir yazı olaraq istifadə etməyə davam etdilər.

Ayət əl-Kursi (Quran 2: 255) Nasta`liq Skriptində Xəttatlıq

Nastəliq sözü, Nasx və Ta'liq sözlərindən əmələ gələn mürəkkəb bir sözdür. Fars xəttat Mir Əli Sultan əl-Təbrizi bu yazını icad etdi və onu idarə etmək üçün qaydalar hazırladı. Ta'liq və Nasta'liq yazıları fars antologiyalarını, dastanlarını, miniatürlərini və digər ədəbi əsərləri kopyalamaq üçün geniş istifadə edilmişdir - lakin Quran üçün deyil. Nastəliq dilində yazılmış yalnız bir Quran nüsxəsi var. 1539-cu ildə bir fars ustası xəttat Şah Məhəmməd əl-Nişaburi tərəfindən edildi. Şah Abbasın hakimiyyəti (1588-1629) bu yazı üçün və Kamal əd-Din Hirati də daxil olmaqla bir çox usta xəttatların qızıl dövrü idi. -Din əl-İsfahani və bu nəslin sonuncusu və ən böyüyü olan İmadəddin əl-Hüseyni.

Tac Mahalın 'thuluth' yazısı ilə yazdığı xətti, xüsusən Muğal sarayında yaşayan fars xəttat Amanat Khan ilə əlaqəli bir üslubda.

Moğollar 1526-1858-ci illərdə Hindistanda yaşadı və hökmranlıq etdi. Bu sülalə Hindistanı idarə edən ən böyük, ən zəngin və ən uzunömürlü müsəlman sülaləsi idi. Sülalə, müsəlman sülalələri tarixində ən gözəl və ən zərif sənət və memarlıq əsərlərindən birini yaratdı. Hindistanda Behari adlı kiçik bir ssenari ortaya çıxdı, lakin o qədər də populyar deyildi. Nasta'liq, Naskh və Thuluth, bu dövrdə müsəlman xəttatları tərəfindən qəbul edildi. Hindistanda xəttatlığın intensiv inkişafı Nasx və Thuluthun yeni versiyalarının yaradılmasına səbəb oldu. Bu Muğal yazıları daha qalın və daha ciddidir, hərflər geniş aralıklıdır və əyrilər daha yuvarlaqlaşdırılmışdır.

Khanfu'dan (Kanton) tam bir Çin Quranı Əbdül-Hayy İbn Mahmud Çin tərəfindən kopyalanaraq işıqlandırılmışdır, Khanfu (Guangzhou, keçmişdə Kanton) Tarixi AH 1000/1591 AD 276 folios

Şah Cahan Mughal dövründə (1628-1658) xəttatlıq xüsusən Tac Mahal tikildikdə yeni mükəmməllik zirvələrinə çatdı. Bir ad Tac Mahalla, xüsusən də ağ mərmərin üzərində həndəsi frizlərdə əks olunan üstün xəttat yazılar ilə sıx bağlı olaraq qalır-bu, əsl adı Əbdül-Haq olan usta xəttat Amanat Xanın adıdır.

1399-1404 -cü illərdə Səmərqənddə tikilən Bibi xanım Məscidi, Teymurun həyat yoldaşını xatırlayır. Mədrəsə kompleksində yerləşən türbədə dəfn edildi

Bu bənzərsiz xəttat 1609 -cu ildə İranın Şiraz şəhərindən Hindistana gəldi. Tac Mahalda (1993) Okada və Coşiyə görə Şah Cahan xəttatların göz qamaşdıran ustalığı üçün bir mükafat olaraq bu İrana Əmanət Xan titulu verdi. Çox güman ki, Tac Mahalın bütün xəttatlıq bəzəyi Əmanət Xana həvalə edildi. During Jahangir's reign, Amanat Kahn had been responsible for the calligraphic work of the Akbar mausoleum at Sikandra and for that of the Madrasah Shahi Mosque at Agra.

Flowering Kufic, where the script is merged with vegetal and floral motifs.

It is quite possible that Amanat Khan was responsible for the choice of the epigraphs of the Taj Mahal -- that is, the Qur'anic verses and other religious quotations appearing on the mausoleum. He signed his work inside the calligraphic inscription on the left side of the southern iwan -- Amant Khan al-Shirazi, followed by the date (1638-39). The calligrapher's signature bears witness to his status and renown at the court, since many of his peers remained anonymous.

Muslims in China who used the Arabic scripts for liturgical purposes adopted the calligraphic styles of Afghanistan with slight modifications. Muslim Chinese calligraphers invented a unique script called Sini (Chinese). The features of this script are extremely rounded letters and very fine lines. Another style was derived from Sini for ornamental purposes and was used on ceramics and chinaware. This ornamental style is characterized by thick, triangular verticals and thin horizontals.

Fan tasmiya (invocation) by Liu Shengguo. "In the name of God, the Most Gracious, the Most Merciful." Original at the West Mosque, Cangzhou, Hebei. [AHG]

/>
Placard in Sini script by Riyaduddin (Ma Yuanzhang), Zhangjiachuan, Gansu, c.1919. [AHG] The placard begins, "Why holdest thou to be forbidden that which God has made lawful to thee?" (Quran 66:1)

The Osmanli or Ottoman dynasty reigned in Anatolia from 1444 until 1923. Under Ottoman patronage, a new and glorious chapter of Islamic arts and architecture was opened, especially the arts of the book and Arabic calligraphy. The Ottomans not only adopted the most popular calligraphic scripts of the time, but also invented a few new and purely indigenous styles such as Tughra. Arabic calligraphy was highly esteemed and incorporated into such artistic objects as mosques, madrassahs, palaces, miniatures, and other literary works. The most accomplished Ottoman calligrapher of all time was Shaykh Hamdullah al-Amsani who taught calligraphy to the Sultan Bayazid II (1481-1520). Uthman Ibn Ali, better known as Hafiz Uthman (1698), was another figure in a line of famous calligraphers.

The most celebrated derivative scripts, from the Persian scripts Ta'liq and Nasta'liq, were Shikasteh, Deewani, and Jali. The Shikasteh style is characterized by extreme density resulting from tightly connected ligatures, very low and inclined verticals, and no marks.

Ibrahim Munif was a master calligrapher who is credited with the invention of Deewani script which was later refined by the Shaykh Hamdullah. Deewani is excessively cursive and structured. Its letters are undotted and joined together unconventionally. Jali script is attributed to Hafiz Uthman and his students. The major features of Jali are its profuse embellishments, making the script perfect for ornamental purposes. Arabic calligraphy acquired a sublime reputation for being the divine, moral, and artistic representation of Islamic faith and arts. The contributions of calligraphers and their legacies still remain today. The rules governing the use of scripts, the writing techniques, and the entire calligraphic culture the scripts generated are a valued part of the heritage of the Islamic world.

Calligrapher's Tool

The typical tools of the trade for a calligrapher included reed and brush pens, scissors, a knife for cutting the pens, an ink pot, and a sharpening tool. The reed pen, writes Safadi (1978), was the preferred pen of Islamic calligraphers. According to Safadi, the reed pen -- called a qalam -- remains an essential tool for a true calligrapher. "The traditional way to hold the pen," writes Safadi, "is with middle finger, forefinger, and thumb well spaced out along the (pen's) shaft. Only the lightest possible pressure is applied."

The the most sought after reeds to make qalams were those harvested from the coastal lands of the Persian Gulf. Qalams were valued objects and were traded across the entire Muslim world. An accomplished and versatile scribe would require different qalams in order to achieve different degrees of fineness. Franz Rosenthal notes in Abu Haiyan al-Tawhidi on Penmanship (1948) that shaping the reed was one of the significant skills acquired by the scribe:

The tools of an Ottoman scribe: a pen-rest, a pen-sharpener, scissors, and a reed-pen (qalam) from the late 1700's and early 1800's

/>
Calligrapher's Qalams

The standard length of a qalam ranged from 9.5 to 12 inches with a diameter of about a half-inch. David James notes in Sacred and Secular Writings (1988) that these reeds were cut in the marshes and left to lie there for weeks until they had become supple. Then they were gathered, sorted, cut, and trimmed.

Calligraphers had thorough knowledge on how to identify the best cane suitable for a good pen, how to trim the nib and cut the point, and how to split the cane exactly in the center so that the nib had equal halves. A good pen was cherished and, sometimes, was even handed down to another generation. Other times, it was buried with the calligrapher when he died.

Ink was of many colors including black, brown, yellow, red, blue, white, silver, and gold. Black and brown inks were often used, since their intensities and consistencies could vary greatly. Many calligraphers provided instructions on how to prepare ink, while others implied that their recipes were guarded secrets. The ink made by the Persians, Indians, and the Turks would stay fresh for a considerable amount of time. Ink preparation could take several days and involve many complex chemical processes.

A verse from the Ali Imran Chapter from the Quran written in Tawqi' script

Unlike today's paper that is made of wood pulp, the main ingredient of early papers was cotton, silk or other fibers. The fiber-based paper was polished with a smooth stone like agate or jade to prepare it for calligrapher who drew guidelines with a reference dot. The script stood on these barely visible lines or sometimes was suspended from them.

As for the black ink, according to David James, although the preparation techniques varied in different regions, most were based on soot or lamp-black mixed with water and gum-Arabic. Other ingredients were indigo, minced gall-nuts, and henna. The final stage of preparation involved straining the ink through silk. Also, the ink might be perfumed if desired.

With its power to preserve knowledge and extend thought over time and space, ink was compared to the water of life that gives immortality, while human beings were likened to so many pens in Allah's hand.

Islamic calligraphy reached a new height under the artistic creativity of Indonesian carvers .


The Alif as calligraphy's unit of proportion

Geometric harmony of proportions play an essential role in Arabic calligraphy. According to Khatibi and Sijelmassi, the legibility of a text and the beauty of its line require rules of proportion. These rules of proportion are based upon the size of the alif the first letter of the Arabic alphabet.

The alif is a straight, vertical stroke, which depending on the calligrapher and the style of script, its height is between three to twelve dots and its width is equivalent to one dot. According to Khatibi and Sijelmassi that the Arabic dot is the unit of measurement in calligraphy. The Arabic dot is a square impression formed by pressing the tip of the calligrapher's pen to paper. The dimensions of each side of the square dot depend on the way the pen has been cut and on the pressure exerted by the fingers. Khatibi and Sijelmassi state that the pressure had to be sufficiently delicate and precise to separate the two sides of the nib, or point, of the pen. The calligrapher's reed pen, known as a Tomar, consisted of 24 hairs of a donkey. How the pen was cut depended upon considerations like the calligrapher's usage, the traditions of his native land, and the type of text being transcribed.

Mohammed, according to Welsh (1980) "Mslims perceived in the form of the prophet Muhammad's name the shape of aworshiper's body bent in prayer." Note the harmonizing measurements based on the number of Arabic dots.

"The important thing," write Khatibi and Sijelmassi, "was to establish the height for each text. Once the calligrapher had his alif module, he would draw it in the same way throughout the text. This was the general geometric principle, although in practice the calligrapher introduced variations. The arrangement of these variations is of great interest." The alif also was used as the diameter of an imaginary circle within which all Arabic letters could be written. Thus, three elements -- that were chosen by the calligrapher -- became the basis of proportion. These elements were the height of the alif, the width of the alif, and the imaginary circle.

In Naskh script, for example, the alif is five dots high. In Thuluth script, the alif is nine dots high with a crochet or hook of three dots at the top. A single character, which is the fundamental element in calligraphic writing, has a head, body and tail. The characters of calligraphic script also are interrelated with relationships of position, direction and interval. An interplay of curves and uprights, write Khatibi and Sijelmassi, articulate the words, vowels and points.


Evidence from Three Early Historians that the Library of Alexandria was Destroyed by Order of Caliph Umar ibn al-Khattab

In September 2020 I found the translation by Emily Cottrell of the account of the destruction of the Alexandrian Library written by the twelfth century Egyptian Arab historian and encyclopedist, Alī ibn Yūsuf al-Qifṭī (Al-Qifti) posted in Roger Pearse's blog on September 24, 2010. Cottrell translated the passages from T&rsquoarīḫ al-Ḥukamā&rsquo by ʻAlī ibn Yūsuf Qifṭī edited by August Müller and Julius Lippert (Leipzig, Dieterich, 1903) pp. 354-357.

A link added to Pearse's blog took me to blog entitled Dioscorus Boles on Coptic Nationalism. In an entry dated October 5, 2017 Boles reprinted the translation provided by Pearse with clarifying commentary:

"Roger Pearse, an English scholar and blogger on Late Antiquity and Patristics, has published a translation into English of the account of the Muslim historian al-Qifti on the destruction of the Library of Alexandria. The translation was made by a French scholar, Emily Cottrell, and she based it on Julius Lippert&rsquos edition.[1] It seems the first translation into English of the first account of the destruction of the Library of Alexandria.

"Al-Qifti[2] (c. 1172&ndash1248)[3] was an Egyptian Arab scholar and an Ayyubid vizier. He wrote several books but his book Ta&rsquorikh al-hukama&rsquo (History of Learned Men),[4] is what made him famous. It contains 414 biographies of physicians, philosophers and astronomers including that of Yaḥyā al-Naḥwī. The book was translated into German by the Austrian scholar Julius Lippert (1839 &ndash 1909) but never into English.

"It is in the biography of Yaḥyā al-Naḥwī that ibn al-Qifti tells us the story of the destruction of the Library of Alexandria at the hands of the Arab invaders of Egypt in the seventh century on a direct order by the second successor of Muhammad, Caliph Umar ibn al-Khaṭṭab (634 &ndash 644 AD), to his emir, &lsquoAmr ibn al-ʿĀṣ. Al-Qifti is the first one who tells us about this."

Both Pearse and Bose quote the full translation of the relevant passages, so I am inclined to requote only the most relevant passages of Cottrell's translation, under the assumption that one or both of these blogs will have reasonable longevity in cyberspace:

"Then one day Yaḥyā said to ʿAmr, &ldquoYou have control of everything in Alexandria, and have seized all sorts of things in it.&rdquo &ldquoAnything which is of use to you I will not object to, but anything which is not useful to you we have a priority over you,&rdquo said ʿAmr to him, (adding) &ldquoWhat do you want of them?&rdquo (Yaḥyā) said, &ldquoThe books of wisdom which are in the royal stores they have fallen under your responsibility, but you don&rsquot have any use for them, while we do need them.&rdquo (ʿAmr) said to him: &ldquoWho gathered [vii] these books, and what is (so) important about them?&rdquo and Yaḥyā answered him: &ldquoPtolemy Philadelphus, one of the kings of Alexandria in his reign, science and the people of science were in esteem, and he searched for the books of knowledge and ordered them to be collected, and he dedicated a special store-houses to them. They were assembled, and he entrusted the responsibility to a man named Zamira [viii] and he supported him in order that he could collect them, [after] searching for them and buying them and inciting sellers to bring them and he did so. And in a short time he had assembled 54,120 books.

"When the king was informed of the [successful] collection and verified this number he told Zamīra: &ldquoDo you think that there is a book remaining in the world that we don&rsquot have?&rdquo And Zamīra said: There are still in the world a great mass [of books], as in Sind, and in India and in Persia and in Jurjan [ancient Hyrcania] and in Armenia and Babylonia and Mosul and among the Byzantines [ix]. And the king was pleased with this and he told him: &ldquoContinue in pursuing [your duty] and so he did until the death of the king. And these books are until today kept and preserved as the responsibility of the governors working for the kings and their successors. And &lsquoAmr started to wish [to have] for himself what he was hearing from Yaḥyā and he was impressed with it, but he told him: &ldquoI cannot make any order without first asking the permission of the Prince of the Believers [x] &lsquoUmar ibn al-Khaṭṭāb and he wrote to &lsquoUmar, informing him of Yaḥyā&rsquos speech as we have reported it and asking for his instructions about what to do. And he received a letter from &lsquoUmar telling him [what follows]: &ldquoAs for the books you mention, if there is in it what complies with the Book of God [Q&rsquouran], then it is already there and is not needed and if what is in these books contradict the Book of God there is no need for it. And you can then proceed in destroying them.&rdquo &lsquoAmr ibn al-&lsquoĀṣ then ordered by law [xi] that they should be dispersed in the public baths and to burn them in the bath&rsquos heaters. And I was told that at that time several public baths used [the books] for heating, bringing some fame to new public baths which later on were forgotten afterwards and it is said that they had enough heating for six months. One who listens to what has happened can only be amazed!"

In another blog post dated October 5, 2017 Dioscorus Boles quoted a parallel acdount of the destruction of the Alexandrian library by the 13th century archbishop of the Syriac Orthodox Church in Persia, Gregory Bar Hebraeus. Here I quote all of Boles' comments and translation except for his extensive footnotes, the links to which are preserved:

"As we have seen in a previous article, it was the 13 th century Arab historian of the Ayyubid period, al-Qifti (c. 1172&ndash1248), who first wrote about the destruction of the Library of Alexandria at the hands of the Arabs who invaded Egypt and occupied it in 642 AD. Another writer who wrote about it in the 13 th century was Gregory Bar Hebraeus (1226 &ndash 1286), an archbishop of Syriac Orthodox Church in Persia.

"Bar Hebraeus wrote in Syriac and Arabic many books. One of his Arabic books on history is called Mukhtasar fî&rsquol-Duwal, which was published and translated into Latin by the English scholar Edward Pococke (1604 &ndash 1691) under the title Historia Compendiosa Dynastiarum.[1] I have translated the passage describing the destruction of the Library of Alexandria in Bar Hebraeus, Historia Compendiosa Dynastiarum.[2] AS the reader will see, Bar Herbaeus takes from al-Qifti. The translation is as follows:

"And in this time Yahya[3] who is known to us by the name Grammaticus[4], which means al Nahawi (the Grammarian), became famous with the Muslims. He was Alexandrian and used to believe in the faith of the Jacobite[5] Nazarenes[6] , and confess the beliefs of Saweres[7]. He then recanted what the Nazarenes used to believe in the Trinity, and the bishops met up with him in Misr[8] and requested him to return back from what he was at, and he did not return back to their faith, and he lived until Amr ibn al-Ass[9] conquered the city of Alexandria. Amr entered Alexandria and got to know about Yahya&rsquos position in sciences, and Amr was generous to him and he heard his philosophical sayings which the Arabs were not familiar with, and he became fond of him. And Amr was sensible, a good listener and thinker so Yahya accompanied Amr and did not depart from him. Then one day Yahya said to Amr, &ldquoYou have control of everything in Alexandria, and seized all sorts of things in it. Anything which is of use to you I will not object to it, but anything which is not useful to you we deserve it more.&rdquo Amr said, &ldquoWhat things you are in need of?&rdquo He replied, &ldquoThe books of wisdom that are in the royal stores.&rdquo Amr said to him, &ldquoI cannot issue orders about them until the Amir of the Believers, Umar ibn al-Khattab[10], gives his permission.&rdquo And Amr wrote to Omar and told him of what Yahya had said. Omar wrote to him saying, &ldquoAbout the books you have mentioned, if there is something in them that goes along with what is in the Book of Allah[11], the Book of Allah suffices and if in them there is something that contradicts the Book of Allah, then there is no need for them.&rdquo And he ordered that they get destroyed and so Amr ibn al-As started distributing them to the baths of Alexandria to be burned in their furnaces, and so the books heated the baths for a period of six month. Listen to what had happened, and marvel at it!"

In an additional blog post dated October 6, 2017 Dioscorus Boles quoted a somewhat earlier account of the destruction of the Alexandrian Library by the Arab physician, philosopher, historian, Arabic grammarian and traveler Abd Al-Latif al-Baghdadi: Boles wrote:

"In two previous articles, which you can access buradaburada, we have seen the evidence for the destruction of the Library of Alexandria as one finds in the accounts of the Muslim historian al-Qifti and the Christian scholar Bar Herbaeus, both from the 13 th century, with the latter copying from the former. Both tell us very clearly that the Library of Alexandria was destroyed by the Arabs on direct instruction by the Second Muslim Caliph, Umar ibn al-Khattab (634 &ndash 644 AD). This makes the year of its destruction lies sometime between the years 642-644, since the fall of Alexandria in the Arab hands occurred in 642 AD.

"We are told that the Arab emir, &lsquoAmr ibn al-&lsquoĀṣ, consulted ibn al-Khattab on what to do with the books in the Library of Alexandria. Ibn al-Khattab&rsquos answer came quick to him:

&ldquoAs for the books you mention, if there is in it what complies with the Book of God [Q&rsquouran], then it is already there and is not needed and if what is in these books contradict the Book of God there is no need for it. And you can then proceed in destroying them.&rdquo[1]

&lsquoAmr ibn al-&lsquoĀṣ then ordered that the books should be dispersed in the public baths and to burn them in the bath&rsquos heaters. Al-Qifti adds: &ldquoAnd I was told that at that time several public baths used [the books] for heating, bringing some fame to new public baths which later on were forgotten afterwards and it is said that they had enough heating for six months. One who listens to what has happened can only be amazed!&rdquo[2]"

"Another Arab writer who confirms the story that the Library of Alexandria was burnt on the orders of the Muslim Caliph, Umar ibn al-Khattab, is Abd al-Latif al-Baghdadi (1162&ndash1231).[3] He was born in Baghdad in the Abbasid Caliphate and travelled to Egypt and wrote a book on his findings and observations of it called in Arabic &ldquoكتاب الإفادة والاعتبار في الأمور المشاهدة والحوادث المعاينة بأرض مصر&rdquo,[4] which he finished writing in 600 AH (1203/1204 AD). On our story, he writes:[5]
[Here Boles publishes the Arabic text.]

"The translation of the above Arabic text is as follows:

"And I also saw around &lsquoamoud al-sawari [Pompey&rsquos Pillar] some of the columns that were intact and some that were broken and it looks they were [once] roofed, and that &lsquoamoud al-sawari had a dome which was supported by it. And I think that it was the hallway in which Aristotle and his followers after him taught and that it was the house of sciences which Alexander [the Great] had built, and in which was the library that was burnt by Amr ibn al&lsquoĀṣ on permission by Umar ibn al-Khattab.

"Here we have perhaps the earliest mention of the destruction of the Library of Alexandria, which the writer calls &ldquoخزانة الكتب&rdquo, by the Arabs who invaded Egypt and captured Alexandria in 642 AD after having consulted Umar ibn al-Khattab, Muhammad&rsquos second successor."

In a different blog post on October 6, 2017 Boles cited a reference in the work of the 14th century Egyptian Arab historian Al-Maqrizi regarding the destruction of the Alexandrian library:

"In three previous articles (burada, buradaburada) we have seen the accounts of three writers (al-Qifti, Bar Hebraeus and al-Baghdadi) on the destruction of the Library of Alexandria by the Arabs on direct commandment by the Muslim Caliph Umar ibn al-Khattab (643 &ndash 644 AD). Now, we shall look at the account of the Egyptian historian al-Maqrizi.

"Al-Maqrizi (1364&ndash1442)[1] lived during the Burji Mamuluks who ruled Egypt from 1371 to 1517. Al-Maqrizi was a prolific writer but his fame is due mainly to his voluminous book al mawaiz wa al-&lsquoi&rsquotibar bi dhikr al-khitat wa al-&lsquoathar otherwise known as al-Khitat al-maqrizia.

"In al-Khitat al-maqrizia, Maqrizi talks in a long section about what the Arabs call &lsquoamoud al-sawari (عمود السواري) by which they mean &lsquoPompey&rsquos Pillar&rsquo. One passage of the section reads:

"And here is its translation:

&ldquoIt is to be mentioned that this pillar was one of pillars that used to support the hallway of Aristotle who used to teach wisdom in it. It was a house of learning, and khizanat al-kotob (خزانة الكتب)[the Library of Alexandria], which &lsquoAmr ibn al-&lsquoAs burned on the commandment of Umar ibn al-Khattab, May Allah be pleased with him, was in it.&rdquo[2]".


Calligraphy of Umar's name - History

Medieval Sourcebook:
Pact of Umar, 7th Century?

The Status of Non-Muslims Under Muslim Rule

After the rapid expansion of the Muslim dominion in the 7th century, Muslims leaders were required to work out a way of dealing with Non-Muslims, who remained in the majority in many areas for centuries. The solution was to develop the notion of the "dhimma", or "protected person". The Dhimmi were required to pay an extra tax, but usually they were unmolested. This compares well with the treatment meted out to non-Christians in Christian Europe. The Pact of Umar is supposed to have been the peace accord offered by the Caliph Umar to the Christians of Syria, a "pact" which formed the patter of later interaction.

We heard from 'Abd al-Rahman ibn Ghanam [died 78/697] as follows: When Umar ibn al-Khattab, may God be pleased with him, accorded a peace to the Christians of Syria, we wrote to him as follows:

In the name of God, the Merciful and Compassionate. This is a letter to the servant of God Umar [ibn al-Khattab], Commander of the Faithful, from the Christians of such-and-such a city. When you came against us, we asked you for safe-conduct (aman) for ourselves, our descendants, our property, and the people of our community, and we undertook the following obligations toward you:

We shall not build, in our cities or in their neighborhood, new monasteries, Churches, convents, or monks' cells, nor shall we repair, by day or by night, such of them as fall in ruins or are situated in the quarters of the Muslims.

We shall keep our gates wide open for passersby and travelers. We shall give board and lodging to all Muslims who pass our way for three days.

We shall not give shelter in our churches or in our dwellings to any spy, nor bide him from the Muslims.

We shall not teach the Qur'an to our children.

We shall not manifest our religion publicly nor convert anyone to it. We shall not prevent any of our kin from entering Islam if they wish it.

We shall show respect toward the Muslims, and we shall rise from our seats when they wish to sit.

We shall not seek to resemble the Muslims by imitating any of their garments, the qalansuwa, the turban, footwear, or the parting of the hair. We shall not speak as they do, nor shall we adopt their kunyas.

We shall not mount on saddles, nor shall we gird swords nor bear any kind of arms nor carry them on our- persons.

We shall not engrave Arabic inscriptions on our seals.

We shall not sell fermented drinks.

We shall clip the fronts of our heads.

We shall always dress in the same way wherever we may be, and we shall bind the zunar round our waists

We shall not display our crosses or our books in the roads or markets of the Muslims. We shall use only clappers in our churches very softly. We shall not raise our voices when following our dead. We shall not show lights on any of the roads of the Muslims or in their markets. We shall not bury our dead near the Muslims.

We shall not take slaves who have beenallotted to Muslims.

We shall not build houses overtopping the houses of the Muslims.

(When I brought the letter to Umar, may God be pleased with him, he added, "We shall not strike a Muslim.")

We accept these conditions for ourselves and for the people of our community, and in return we receive safe-conduct.

If we in any way violate these undertakings for which we ourselves stand surety, we forfeit our covenant [dhimma], and we become liable to the penalties for contumacy and sedition.

Umar ibn al-Khittab replied: Sign what they ask, but add two clauses and impose them in addition to those which they have undertaken. They are: "They shall not buy anyone made prisoner by the Muslims," and "Whoever strikes a Muslim with deliberate intent shall forfeit the protection of this pact."

from Al-Turtushi, Siraj al-Muluk, pp. 229-230.

[This was a from hand out at an Islamic History Class at the University of Edinburgh in 1979. Source of translation not given.]

This text is part of the Internet Medieval Source Book. The Sourcebook is a collection of public domain and copy-permitted texts related to medieval and Byzantine history.

Unless otherwise indicated the specific electronic form of the document is copyright. Permission is granted for electronic copying, distribution in print form for educational purposes and personal use. If you do reduplicate the document, indicate the source. No permission is granted for commercial use.

(c)Paul Halsall Jan 1996
[email protected]

The İnternet Tarixçəsi Mənbə Kitabları Layihəsi is located at the History Department of Fordham University, New York. The Internet Medieval Sourcebook, and other medieval components of the project, are located at the Fordham University Center for Medieval Studies.The IHSP recognizes the contribution of Fordham University, the Fordham University History Department, and the Fordham Center for Medieval Studies in providing web space and server support for the project. The IHSP is a project independent of Fordham University. Although the IHSP seeks to follow all applicable copyright law, Fordham University is not the institutional owner, and is not liable as the result of any legal action.

© Site Concept and Design: Paul Halsall created 26 Jan 1996: latest revision 20 January 2021 [CV]


Calligraphy

Kalli- is a Greek root meaning "beautiful", and "beautiful" in the case of calligraphy means artistic, stylized, and elegant. Calligraphy has existed in many cultures, including Indian, Persian, and Islamic cultures Arabic puts a particularly high value on beautiful script, and in East Asia calligraphy has long been considered a major art. Calligraphers in the West use pens with wide nibs, with which they produce strokes of widely differing width within a single letter.


Time to Remember

In his forward to The Lanterns of the King of Galilee , a historical novel based on the life of Daher Al-Umar published in 2011 in Arabic , and in English in 2014, Nasrallah writes, “What saddens me now is that I didn’t come to know this great man earlier in my life.” The man to which he is referring is Daher Al-Umar Al-Zaidani, also known as The King of Galilee, whose remarkable life spanned from 1689 to 1775 .

Daher Al-Umar governed most of historic Palestine and shaped its economy and politics as well as the life of its inhabitants for the better part of the 18th century. He established ties – economic and political – with European empires and created a boost in the economy and lives of the people of Palestine that was unprecedented. Palestine, under Daher, was the closest thing to an independent state one could achieve in 18th century Levant.

I had only heard of Daher Al-Umar from reading Nasrallah’s book, which shows that Nasrallah is correct as he continues to say in his forward, “Unfortunately many people are ignorant of what Daher achieved toward establishing an autonomous Arab homeland in Palestine.” However, what is astonishing is that Nasrallah himself admits that he only came across the figure of Daher in 1985 while working on his epic novel, Time of White Horses , published in Arabic in 2007 and in English in 2012.


Stop Using Hotep as an Insult

For those who don’t know, hotep is an ancient Egyptian term that means “to be at peace.” This is why it’s distressing to me when I see people trying to use hotep as an insult—some of the writers at the Root are especially at fault for helping degrade the term hotep. These people either do not know what the term means or they know and are deliberately trying to demean African history and culture. The term has been coming up a lot lately in regards to Umar Johnson. Umar has been in the headlines because he is currently under investigation and faces losing his psychology license. Umar has also been caught up in a feud with Tariq Nasheed, the director of the Hidden Colors series.

Damon Young gave this definition of hotep:

As African people we have been subjected to having our history and culture degraded, distorted, and destroyed for centuries now. The people who have bastardized what hotep means are contributing to that problem. Take Michael Harriot, for example. Harriot is a writer at the Root and he is constantly using his platform there to criticize Umar Johnson. Some of these criticisms have merit, but other times they have gone so far that Harriot himself has had to apologize and admit he was wrong. In his latest article on Umar, Harriot ironically mocks Umar as being a “Hotepologist” and miseducator, even though Harriot is operating as a miseducator himself by distorting what the term hotep means. Another article mocks the fight between Umar and Tariq as being “The Real Husbands of Hotep”. Hotep means to be at peace, so how does that term fit in with the discord that we have seen being displayed between Umar and Tariq. When Umar and Seti had their feud in 2016, another writer at the Root described it as a “Hotep Hoedown”.

I’m not saying that we do not have people within our communities that are exploiting the Pan-African struggle for their own personal benefit, but surely we can find better names to describe such people. Among Europeans names like Benedict Arnold and Brutus are associated with a person being a traitor because those two men were traitors. In Egyptian history hotep was the name of the great physician and the designer of the first pyramid, Imhotep. Hotep was also the name of some of Egypt’s greatest pharaohs, such as Amenhotep I, Amenhotep III, and Amenhotep IV (who later became Akhenaten). The use of hotep as an insult has been directed at Umar Johnson very frequently, but Umar himself also has no issue with using hotep in that same negative context. The term hotep should be associated with its rightful origin, rather than being used in a derogatory manner. The real hoteps were great thinkers and great rulers, not the fools and frauds that some of us are trying to associate the term hotep with.

Dwayne is the author of several books on the history and experiences of African people, both on the continent and in the diaspora. His books are available through Amazon. You can also follow Dwayne on Facebook.


I Was Wrong. His Name Is Doctor Umar Johnson

A little more than a week ago I wrote two scathing articles about Umar Johnson. I called him a charlatan (I think . I call a lot of charlatans “charlatan”). I castigated him for taking people’s money without showing them where it went. I said that there was no evidence he ever tried to buy a school or would ever build a school.

Most famously, I insinuated that he never earned a doctorate. I researched. I looked through the yearbooks of every school he ever attended. I went through the archived graduation programs. I watched videos of the graduation ceremonies. I paid my own money to verify his degrees. To be clear, instead of outright saying that he wasn’t a doctor, I said that I could find no evidence that Johnson had earned a graduate degree, but I knew what I was insinuating. I think I’m pretty good at this writing thing. I knew what people would think.

We Fact-Checked Umar Johnson’s Hotep Tantrum With Roland Martin Because Someone Had To

While everyone is grabbing the popcorn for the Blac Chyna-Rob Kardashian beef, the real donnybrook…

It turns out that Umar Johnson is a doctor of psychology. The National Student Clearinghouse verified it for me late last night after researching his files. You can view the certificate here .

Here is my problem with stupid people and narcissists. They will argue their side of a debate just to save face. Onlar can know they are wrong, yet they will still belabor their point. They don’t want truth or understanding they just want to be right. Dumb people do that. It’s why Donald Trump’s personal mantra is, “Never admit you were wrong. It shows weakness.”

I have always said privately and publicly that I agree with a lot of what Johnson says. Part of my problem with him (aside from our disagreement about homosexuality ruining the black race and some of his more misogynistic rhetoric) was that many people listened to him because he said he was a doctor of psychology. Some people gave him the benefit of the doubt simply because of his credentials.

I don’t think “the white man’s degree” makes Johnson any more or less credible. He was the one going around calling himself “doctor.” If his credentials were fake, then, in my opinion, his foundation was built on lies.

There are opponents of Johnson who will say that we are now giving him credibility. His fans will say I slandered him and will want Hoteparations. Look through what I wrote about him and tell me this: Where’s the lie?

I call balls and strikes. I did not have a vendetta against Johnson nor am I now an Umar apologist. I will admit that I use humor and sarcasm to make my point, and I know that it can come off as smug. Some people don’t like it, and I’m fine with that. You know why I’m comfortable doing it?

Because I’ll never be too self-important or high-strung to say I was wrong.

I stand by what I said about him. No one knows where hər hansı of the money has gone that he collected. No one has seen any evidence that he is building a school. I think he’s homophobic. I believe he’s a misogynist. I believe he inflated his connection with Frederick Douglass or doesn’t know what the term “descendant” means. I believe he had an affair with a stripper. I believe he mixes opinion with facts and sells it as truth.

Everything You Wanted to Know About the Umar Johnson Memes but Were Afraid to Ask

Umar Johnson is back in the news again, blowing up black Twitter after his recent appearance on…

I also believe that he has some good rhetoric and ideas. I don’t believe that anyone should dismiss every single thing he says because of the things I said in the previous paragraph. I do feel that he erases so much of the good with inane, unfounded, bullshit mythology and Hotepery. I believe he takes advantage of people who want to be taught who aren’t critical thinkers.

Ultimately, I believe in nuance. I believe it is possible to be a scholar a charlatan. I would still like to know what happened to those people’s money. I actually hope that he builds a school for black boys. But there is one thing I must be clear about:

His name is Doctor Umar Johnson.

World-renowned wypipologist. Getter and doer of "it." Never reneged, never will. Last real negus alive.


Videoya baxın: Çakmak Çakmak O Gözleri..