Qalatiya

Qalatiya


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Qalatiya, Celtic Gauls c. Bu ad Latın yazıçıları tərəfindən təkrarlanan "Gaul" sözündən gəlir Qalli. Keltlər bölgəni qonşu Bitiniya kralı Nikomedes I (e.ə. 278-255) tərəfindən təklif edilmiş və şəhər-dövlətlərdən (bilinən kimi tanınan) dörd kantondan (palatadan) ibarət üç əyalətdə özlərini qurmuşlar. oppidum), sırasıyla, ilk qrupu təşkil edən üç tayfa tərəfindən idarə olunurdu: Tectosages, Trocmil və Tolistogogii.

Qalatiya Keltləri qədim dini bayramlarını və rituallarını müşahidə etməyə davam edərək əvvəlcə mədəniyyətlərini qorudular, lakin tədricən bəzi Latın yazıçıları tərəfindən Yunanıstan-Qaullar adlandırdıqları nöqtəyə qədər Ellinləşdi. Eramızdan əvvəl 189-cu ildə Roma tərəfindən fəth edildi və müştəri dövlət oldu, lakin Böyük Pompeydən sonra Deiotarusun ("İlahi öküz", e.ə 105-c. 42-ci il) hakimiyyəti altında bir növ muxtariyyət verildi (l. 106- Eramızdan əvvəl 44) eramızdan əvvəl 63-cü ildə Pontus VI Mithridates'i (e.ə. 120-63) məğlub etdi və daha sonra 25-ci ildə Augustus Sezar tərəfindən Roma İmperatorluğuna daxil edildi. Müqəddəs Kitab olan Qalatiyalıların Müqəddəs Kitabından, Müqəddəs Paulun oradakı xristian cəmiyyətinə yazdığı məktubdan məlumdur.

Seltik İstilası və Quruluşu

Qeltik başçı Brennus M.Ö. 390 -cı ildə Romanı ələ keçirəndə Kelt köçü artıq başlamışdı. Eramızdan əvvəl 4 -cü əsrə qədər davam etdi, təxminən 280 -ci illərdə, Pannonia'dan bir qrup Kelt Yunanıstan bölgəsinə enərək, muzdlu olaraq xidmətlərini təklif etdi (təxminən yüz il əvvəl İtaliyada olduğu kimi) və bu torpaqlar boyunca yaşadılar. qəsəbə və şəhərlərdə yem və talançılıq.

Qalatiya nə mərkəzləşdirilmiş bir dövlət idi, nə də Keltlər oturaq bir əkinçilik həyatından məmnun deyildilər.

Eramızdan əvvəl 279 -cu ildə bu böyük köçəri qüvvənin bir hissəsi (başqa bir Brennus altında, alimlər "Brennus" un uyğun bir ad deyil, bir başlıq ola biləcəyini düşünməyə vadar edir), xəzinələrini götürərək Delfidəki Oracle müqəddəs yerini talan etdilər. Brennus daha sonra tarixdən yox olur, lakin digər iki lider, Lutorius və Leonorius, davamlı müharibə və qarətdən daha çox öz xalqları üçün daimi bir ev tapmaqla maraqlanır və bu məqsədlə torpaq axtarmağa başladılar.

Təxminən eyni vaxtda, Anadoludakı Bitina Kralı I Nicomedes (e.ə. 278-255), I. Nikomedin qanuniliyinə etiraz etmək üçün Bitiniyada müstəqil bir krallıq quran qardaşı II Zipoetes ilə mübarizə aparırdı. Keltlərin döyüş qabiliyyətini eşidən Nicomedes, savaşında ona kömək etmək üçün onları Anadoluya dəvət etdi. Keltlər II Zipoetes'i məğlub etdi, I Nicomedes'i qanuni padşah olaraq təyin etdi və sonra Anadolu üzərindən şəhər və kəndlərdən qoruma pulu almağa və ödəməyəcəkləri məhv etməyə başladı.

Nicomedes I, onların köməyindən çox faydalanaraq, onlara daha çox ehtiyac duymadı, ancaq onlardan ayrılmalarını istəyəcək bir mövqedə deyildi. Alim Gerhard Herm vəziyyəti şərh edir:

Sevgi Tarixi?

Pulsuz həftəlik e -poçt bülletenimizə üzv olun!

Nicomedes barbarları işə götürmüşdü; ona öz dövlətini təmin etmək üçün lazım olan manevr azadlığını vermişdilər, lakin o zaman indi onlarla nə etmək lazım olduğu sualı ilə üzləşdi. Üç qəbiləni gəzib dolaşmağa sövq edən böyük həsrət üzərində ağıllı şəkildə işlədiyi hər hansı bir şey üçün ödəniş tələblərini və ya hər şeyi gözləmək; onlara Anadolunun sərhədlərinin şərqində, müasir Ankaranın ətrafındakı bölgədə ərazi təklif etdi. Bu qumar ikili üstünlük təklif edirdi: bir tərəfdən bu qonaqlardan xilas olardı; digər tərəfdən, özü ilə vəhşi Friglər arasında bir tampon dövlət yaradacaqdı. Üstəlik, torpaq hətta ona məxsus deyildi. (40)

Torpaq əslində Frigiyalılara aid idi və ya heç olmasa istifadə edirdi, amma görünür Nikomedes bunun Keltlərin problemi olduğunu hiss etmişdi; Sadəcə orada məskunlaşaraq Frigiya camaatlarını qovmaqla etdilər. Müharibəyə öyrəşmiş və sadəcə yerli əhalidən istədiklərini alaraq, ara sıra basqınlarını davam etdirmişlər. C. Eramızdan əvvəl 275, ehtimal ki, Nikomedesin təşviqi ilə Selevklər İmperatorluğunun ərazilərinə basqın etdilər və Fillər Döyüşündə Selevkid kralı I Antiochus I Soter (e.ə. 281-261) tərəfindən məğlub oldular. Barış üçün məhkəməyə verdilər və I Antiochus ordusunda dəyərli muzdlu oldular.

Attalus I və Qalatiya

Bu nöqtədə Qalatiyada icmaların və hökumətin hansı forma aldığı bəlli deyil, amma nə mərkəzləşdirilmiş bir dövlət idi, nə də Keltlər oturaq bir əkinçilik həyatından məmnun deyildilər. Bir qəbilə I Antiochus uğrunda mübarizəni davam etdirərkən, digəri Selevkilərə qarşı Pontuslu Mitridatlar I Ctistes (e.ə. 281-266) üçün muzdlu oldu. Eyni zamanda, üçüncü qəbilə, ya da ehtimal ki, hər ikisindən və ya hər üçdən ibarət birləşmiş qüvvə, digər yaşayış məntəqələrini basqın etməyə davam etdi və Pergamon şəhərinin ciddi narahatçılığına çevrildi. Bergama, İskəndərin ölümündən sonra Anadolu və Trakyanı tutan Böyük İskəndərin Diadochi ("varisləri") Lysimachusun nəzarətində idi. Eramızdan əvvəl 281-ci ildə Anadoluya iddia edən Diadochi və Seleucid İmperatorluğunun qurucusu Seleucus I Nicator (e.ə. 305-281) tərəfindən döyüşdə öldürüldü.

Lysimachus, daha əvvəl böyük xəzinəsinin yerləşdiyi Pergamonu, Lysimachusun varlıqlarını qoruyan komandirlərindən Philetaerusa (eramızdan əvvəl 282-263) həvalə etmişdi. Lysimachusun ölümündən qısa müddət sonra I Seleucus öldürüldü və onun varisi I Antiochus Soter xəzinə haqqında heç nə bilmirdi (qədim tarixçi Strabonun fikrincə, 9000 talantdan çox gümüş idi). Philetaerus, pulu yeni sahibinə təklif etmək əvəzinə, pulunu təkcə şəhərini deyil, həm də qonşularının şəhərlərini yaxşılaşdırmağa sərf etdi, təmtəraqlı hədiyyələrlə ətraf camaatın sədaqətini satın alaraq ərazisini sakitcə genişləndirdi.

I Attal, Gaulların bölgəsini rəsmi olaraq Gallo-Graecia olaraq tanıdı və onlara muxtariyyət verdi.

Eumenes, Eramızdan əvvəl 261 -ci ildə Sardis döyüşündə Antiochus I Soter'i məğlub etdi, Antiochus I -ni öldürən Keltlərin köməyi ilə Perqamonu Selevkilərin nəzarətindən azad etdi. Eumenes daha sonra ərazilərini genişləndirdi və möhtəşəm tikinti layihələri ilə məşğul oldu, lakin əvvəllər Antiochus I -də işləyən və Eumenesin başqa hərbi kampaniyalarla maraqlanmadığı üçün indi işsiz olan Qalatiya Keltləri diqqətini öz ərazisinə basqın etməyə çevirdi. Eumenesin onları saxlamasının yeganə yolu onlara müdafiə pulu ödəmək idi.

Eumenesin yerinə əmisi oğlu və övladlığa götürən oğlu Attalus I (e.ə. 241-197) gəldi, bu ödənişləri davam etdirməkdən imtina etdi və Keltlərə hücum edərək M.Ö. 232-ci ilə qədər onları Qalatiyaya qaytardı. Eramızdan əvvəl 230 -cu ildə, mühafizə pulunu yenidən qurmaq üçün Pergamonun üzərinə gedən böyük bir Kelt kontingentini geri çəkdi və yenidən onları öz bölgələrinə apardı. I Attalus, zəfərini, Pergamon Athena Məbədində yerləşən ölmüş və məğlub olmuş Qaulları əks etdirən abidələr və heykəllər vasitəsilə qeyd etdi. Məşhur heykəl Ölən Qalliya (hazırda Capitoline Muzeyində, Roma) Attalus I. tərəfindən sifariş verilmiş bu heykəllərdən birinin sonrakı Roma nüsxəsidir. Onun qeyd etmələri və abidələri qaldırılarkən, I Attal, Gauls bölgəsini Gallo-Graecia olaraq rəsmi olaraq tanıyaraq onlara muxtariyyət verər. və onları öz krallığını qurmağa təşviq edir.

Hökumət və Din

Qətiyyətlə müstəqil olan və bir -biri ilə birləşməkdən imtina edən üç tayfa, Qalatiyada kiçik krallıqlara bərabər olan ayrı -ayrı vilayətlər qurdular. Trocmil şərqi, qərbi Tolistogogii və mərkəzi bölgəni Tectosages aldı. Bu əyalət krallıqlarının hər biri dörd hakimə bölündü, hər biri altında bir hakim, hakimin başında bir hərbi lider və iki tabe komandiri olan bir tetrarx tərəfindən idarə olunurdu. İnsanların qanunun qurulmasında və tətbiqində səlahiyyətləri əhəmiyyətli olan hakimlə görüşərək tetrarxın (əslində onların kralı) formalaşdırdığı qanunlara uyğun yaşamaları gözlənilirdi.

Hakim səlahiyyətlərinin sui-istifadə edilməsinin qarşısını almaq üçün, vacib işlərə (xüsusən də qətl kimi ağır cinayətlərə) qərar verən hər üç krallıq əyalətindən ibarət olan və müntəzəm olaraq müqəddəs bir yerdə görüşən 300 nümayəndənin senatına cavabdeh idi. -də tanınır Drunemeton. Gerhard Herm şərh edir:

A nemeton Celtic Fransa və İngiltərədə də, Yunan məbədinin temenosuna və ya orijinal formasına uyğun gələn, dinc, müqəddəs bir yer idi: burada kahinlər hökm edir və tanrılara qurban kəsilirdi. Prefiks dru-… [Gəldi] drus, bir palıd üçün Yunan adı. Kelt İrlandiyasında bir palıd sözü idi şəfəqvə bu sözün bəzən uzaq əmiuşaqlarının etdiyi kimi Yunan ekvivalentinə bənzədiyi sadə bir adam üçün də aydın olmalıdır. The Drunemeton palıdların gözdən qaçırdığı bir ibadət yeri idi, həm müqəddəs bir bağ, həm də kölgəli bir dayanacaq yeri: buna görə də Qalatiya parlamentinin özü xarakter baxımından müqəddəs olmalı idi. (42)

Hüquq praktiklərinin Kelt və Phyrgian ənənələrinin birləşməsindən qaynaqlandığı görünür, lakin bu aydın deyil. Drunemeton məclisinin bəzi alimlər tərəfindən Celticə bənzədiyini söyləyirlər tuath ("insanlar" deməkdir, həm də "ərazi" və ya bir ərazidən və ya başçıdan asılı olanlar) tuath məclislərdə də toplandı və tətbiq olunan qanun sonda tanrılardan alındı. Qalatiya qanununun tanrılardan qaynaqlandığını, Tolistogogii tərəfindən idarə olunan Qalatiyanın qərb hissəsinin yaxınlığında, Ana Tanrıça Cybele və həyat yoldaşı Attisə həsr olunmuş müqəddəs Pessinus şəhərinin yaxınlığı irəli sürür. Strabon, Pessinusun şəhərə nəzarət etməsələr də Qalatiyalıların dini mərkəzi olduğunu iddia edir.

Pessinus, göydən düşdüyü söylənən və Qalatalıların Frig adı Agdistis altında ibadət etdikləri tanrıçanı simvolizə edən böyük bir qara daşın ətrafında böyüyən qədim bir yer idi. Agdistisin bir çox vəzifəsi arasında qoruma, qanun və nizam vardı. Arxeoloji sübutlar göstərir ki, Qalatiyalılar mütəmadi olaraq Pessinusu ziyarət edirdilər və hətta mərkəzi dini məkana nəzarət edərək bölgədəki mövqelərini yüksəltmək üçün bir vaxtlar şəhəri ələ keçirmiş ola bilərlər.

Magnesia və Roma Döyüşü

Qalatiyalılar tədricən ətrafdakılarla assimilyasiya edilərək, Suriya-Yunan və Frig adət və geyimlərini mənimsəyərək, müxtəlif krallıqların və bəyliklərin muzdlu döyüşçüləri olaraq qaldılar. İmperatorluğunu c. Eramızdan əvvəl 210-204 və Romalılarla döyüşmək üçün 1919-cu ildə Yunanıstanı işğal edərkən qüvvələrinin əhəmiyyətli bir hissəsini təşkil etdi.

III Antiochus, eramızdan əvvəl 1916 -cı ildə Romalılar tərəfindən Thermopylae -də məğlub edildi və yenidən qüvvələrinin pis bir şəkildə döyüldüyü və darmadağın edildiyi MÖ 190 -da Magnesia Döyüşündə yenidən məğlub oldu. III Antiochus, digər şərtlər daxilində imperiyasını ciddi şəkildə azaldan və Selevkoslara ağır bir müharibə təzminatı qoyduğu M.Ö. 188 -ci ildə Apamea müqaviləsində nəzərdə tutulan Romanın bütün şərtlərini qəbul etməkdən başqa çarəsi qalmadı. Qalatiyalılar indi özlərini yenidən işsiz gördülər, lakin bu onların ən az problemi idi.

Magnesia'daki Romalılar, III Antiochusun təşəbbüsü ilə dəfələrlə Qalatiyalı müharibə partiyalarını şəhərindən uzaqlaşdırmaq məcburiyyətində qalan II Bergama Eumenes (e.ə. 197-159, Attalusun oğlu) ilə müttəfiq idilər. Maqneziyada Romalılar, Qalatiyalı döyüşçülərin piyada və yüngül süvarilər kimi xidmət etdiyini gördülər və birinci əl və Roma konsulu Gnaeus Manlius Vulso (e.ə. 189 il) dəyərli hərbi aktiv ola biləcəklərini qəbul etdilər.

Romalılar Olimp dağı döyüşündə Keltləri məğlub etdilər və yenə Ankarada.

Roma hələ də II Eumenes ilə müttəfiq olduğu üçün və onu faydalı hesab etdiyi üçün Vulso düşmənləri ilə danışıqlar aça bilmədi, ancaq III Antiochusa güc tədarük etdiyi üçün Qalatiyalıları cəzalandıra bildi. Eramızdan əvvəl 189 -cu ildə Vulso Qalatiya üzərinə yürüdü və bir il ərzində Olympus Dağı döyüşündə Keltləri məğlub etdiyi Qalatiya Müharibəsini başlatdı. Roma Senatına müraciət etmədən öz istəyi ilə hərəkət etdi və əvvəlcə Selevkilərlə təslim olmaları üçün danışıqlar aparıldığından və Vulso Selevki müttəfiqlərinə hücum etdikdən sonra sülhə mane olmaqda ittiham edildi. Məntiqini izah etdikdən sonra, bütün ittihamlardan təmizləndi və Romada bir zəfərlə mükafatlandırıldı. Qalatiya indi tetrarxiya ilə əslində Romanın bir kukla hökuməti və Roma ordusunda xidmət edən Qalatiyalı muzdlu əsgərlərin olduğu Roma Respublikasının müştəri dövləti idi.

Strabon (e.ə. 63-cü il, e.ə. 23-cü il) qeyd edir ki, onun dövründə Qalatiyanın tetrarxiyası tədricən bir monarxiyaya çevrilmişdi və padşahlarının ən böyüyü Böyük Pompeyin dostu və Natiq Ciceronun dostu Deiotarus idi (l. 106- Eramızdan əvvəl 43), Qalatiyanı ziyarət edərkən Julius Sezarın (eramızdan əvvəl 100-44) ev sahibi və daha sonra Mark Antoninin köməkçisi (e.ə. 83-30). Deiotarus, Pompeyin müttəfiqi olaraq Mithridatic Wars'a qatıldı, Pompeyin yanında Sezara qarşı savaşdı, daha sonra Sezar tərəfindən əfv edildi və başqaları onu devrilməsini istədikdə Sezarın öldürülməsindən sonra Mark Antoni tərəfindən hakimiyyətə gətirildi.

Deiotarus, oğlu Amyntas (e.ə. 38-25-ci illər) Qalatiyanın son kralı olacaq kürəkəni Brogitarusla (e.ə. 63-c.50. il) krallığın hökmranlığını paylaşdı. Mark Antoninin Actium Döyüşündə Octavianı məğlub etməsindən sonra (Eramızdan əvvəl 31), Oktavian Romada ən yüksək gücə çevrildi və e.ə. 27-ci ildə Roma İmperatorluğunun ilk imperatoru olan Augustus Sezar (e.ə. 27-ci il-14-cü il) oldu. 25 -ci ildə Amyntas öldürüldükdə, Augustus Galacia'yı Roma əyaləti etdi.

Müqəddəs Paul və Xristianlıq

Erkən dövrdə Galatlar, Friglər tərəfindən Anadoluya gətirilən və yerli Ana Tanrıça Cybele ilə dövri qarşıdurmada olduğu kimi təsvir edilən göylərin ən güclü atlısı Frig göy tanrısı Sabazios'a ibadət etdilər. Cybele (əslində Kybeleia"dağ" mənasını verir), eramızdan əvvəl bölgənin qədim Luviyalıları və Hattinin tanrıçası idi. Eramızdan əvvəl 2500 -cü il və Frigiyalılar tərəfindən hörmətlə qarşılansa da, Sabazios atının tırnağını Cybele ay öküzünə qoyan Roma relyefinin təfsiri düzgündürsə (hazırda Boston Gözəl Sənətlər Muzeyindədir), Sabazios tərəfindən tədricən köçürülə bilər. Bu, tanrıçanın ilahədən üstünlüyü deməkdir.

Sabiazos, əsa və ya nizə gəzdirən və xaosu simvollaşdıran dünya ilanını tapdalayan atlı bir döyüşçü kimi təsvir edilmişdir. Friglər onu güclü bir savaş tanrısı olaraq çağırdılar və Cybele'dən daha çox ona güvəndilər. Qalatiyalılar da eyni istiqamətdə gedə bilərdilər, amma getməsələr də, Müqəddəs Pavelin Anadoluda (e. 5 - e. oğluna inamla qurtuluş təklif edən bütün güclü kişi tanrısı. Sabiazos Zeusla əlaqəli olduğu üçün və Zevsin məşhur oğlu Herakles (Roma Heraklları) artıq Anadoluda köklü bir xilaskar fiqur olduğundan, bütpərəst paradiqmanın xristianlığa çevrilməsi çətin olmazdı.

Paul, çox güman ki, Həvarilərin İşləri Kitabında və Xristian Əhdi -Ətiqin məktublarında gördüyü kimi, bu inancını köhnə tanrılar tərəfindən qeyri -adekvat şəkildə əks etdirilən əsl həqiqət olduğunu müdafiə edərək təşviq etdi. Həvarilərin 17: 16-34-cü illərdə Areopaqda Afina yunanları ilə danışarkən, onların "naməlum tanrısı" nın təmsil etdiyi İsa Məsih olduğunu vurğulayaraq bu arqumentdən istifadə etdiyi məşhurdur. Paulun özü, özünü və mesajını dinləyicilərə I Korinflilərə 9:22 ayəsində yazdığı zaman "Hər şeyi hər şeyə çevirdim ki, kimisə xilas edim" deyə yazdığını söyləyir və heç bir səbəb yoxdur. xalqı Məsihə qovuşdurmaq üçün eyni fəlsəfəni və mübahisəni Qalatiyada istifadə etdiyinə şübhə etmək.

Qalatiyalılara yazdığı məktubda, onların tanınmış azadlıq və müstəqillik sevgisinə birbaşa müraciət edir (5: 1) və dəfələrlə Məsih vasitəsilə ruhun azadlığını dünya zövqlərinin ardınca gətirilən köləliklə müqayisə edir. Hətta qısqanclıq, sərxoşluq, liberal cinsəllik və bütpərəstlik kimi Qalatiyalılarla çoxdan bağlı olan davranışları və günahları xüsusi olaraq qeyd edir (5: 19-20) və bunları Xristianlığın təklif etdiyi pislikdən və fəsaddan azad olmaq ilə müqayisə edir (5: 22-24) . Müraciətləri yaxşı nəticə verdi və Qalatiyalılar Sabiazos və Kibelin müdafiəsini İsa Məsihlə mübadilə edərək dəyişdirildi. Herm Paul və Galatia tərəfindən "Drunemeton yurisdiksiyasında olan xristian icmalarının ən qədimlərindən biri olduğunu" qeyd edir (43).

Bu vaxta qədər Qalatiyalılar, demək olar ki, tamamilə Ellinləşmişdilər və Kelt-Yunan adətlərini Roma inancları və münasibətləri ilə əvəz etmişdilər. Xristianlıq köhnə dinlərini əvəz etdi və məbədlər kilsəyə çevrildi. Eyni paradiqma, miladi 830 -cu ildə əhalinin İslamı qəbul etməsi və kilsələrin məscid olması ilə Anadolunun Müsəlmanların istilasından sonra hərbi gücün əlavə edilməsi ilə təkrarlandı. Bu vaxta qədər Qalatiyanın orijinal Celtic-Greko mədəniyyətindən çox az qalmışdı. Adı, bu gün, əsasən Müqəddəs Paulun və bəlkə də Türkiyənin İstanbul xaricindəki Qalata ətrafındakı bibliya məktubundan sağ çıxır.


1. Lightfoot, bu insanları İtaliya, Makedoniya və Thessalydən keçərək dənizin Hellespont sahillərinə Kiçik Asiyaya köçən Keltlər və ya Gaullar ilə eyniləşdirir. şimal -şərqdən şimal -şərqə 200 mil uzunluğunda bir torpaq zolağına yerləşdirildi və üç şəhər qurdu: Tavium, Ancyra və Pessinus 4

İnsanların köçü ilə bağlı bu anlayış hamı tərəfindən razılaşdırılmış olsa da, Qalatiyanın şimal bölgəsi eramızdan əvvəl 189 və eramızdan əvvəl 25 -ci ildə Konsul Manliusun kampaniyası altında Romaya tabe olduğu üçün şimaldakıların alıcı olduğunu qəbul etmək məcburiyyətində deyil. yuxarıda göstərilən Qalatiya etnoqrafik bölgəsi də daxil olmaqla Augustus altında Amyntosun ölümü ilə birlikdə Roma əyaləti oldu, eyni zamanda Lycaonea, Isauria, Cənub -Şərqi Phyrgia və Pisidia 5'in bir hissəsi

2. XVIII əsrə qədər yekdilliklə şimal bölgəsi olaraq qəbul edildi 6

3. Lukanın normal praktikası coğrafi ifadələr işlətməkdir 7

4. Luka Derbe, Lystra, İkoniya və Pisidian Antakya şəhərlərində yaşayanları Qalatiyalılar adlandırmır.

Luka coğrafi adlardan istifadə edir (Həvarilərin işləri 13: 13,14 14: 6). Buna görə də, Həvarilərin İşləri 16: 6 18:23 ayələrindəki Qalatiya siyasi deyil 8

5. Həvarilərin işləri 16: 6 və 18:21 ayələrindəki τὴν φρυγίαν καὶ Γαλατικὴν χώραν (Frigiya və Qalatiya bölgəsi) ifadəsi 9 -a deyil, iki rayona aiddir.

6. Paulun oxucularının xüsusiyyətləri Qall xalqlarında görülən xüsusiyyətlərdir 10

7. Həvarilərin işləri 16: 6 -dakı le hissəsi, Paulun təbliğ etmək üçün Şimali Qalatiyaya getdiyini təkid edir

1. XVIII əsrə qədər yekdil bir şimal mövqeyi olsa da, bu, şərhçilər tərəfindən davam etdirilən kilsə atalarının etdiyi ümumi bir səhvlə izah edilə bilər.

Bruce, MS 37 -ci ildə Lycaonia Galatia'nın ayrıldığını və Kilikiya və Isaurica ilə birləşərək genişlənmiş bir Kilikiya əyalətini meydana gətirdiyini və 297 -ci ildə Cənubi Qalatiyanın qalan hissəsinin bəzi bitişik ərazilərlə birlikdə Piside Antakyası ilə birlikdə yeni bir Pisidia əyaləti halına gəldiyini göstərir. paytaxtı və ikinci şəhəri olan İkoniya 12

Bu hərəkətlə Qalatiya əyaləti yenidən Şimal Qalatiyaya endirildi. Buna görə də, kilsə ataları Qalatiya kilsələrini oxuduqda təbii olaraq öz dövrünün Qalatiyası-Şimali Qalatiya haqqında düşünərdilər.

2. Həvarilərin İşləri 16: 6 və 18: 23 -də τὴν φρυγίαν καὶ Γαλατικὴν χώραν ifadəsində məqalənin olmamasının, anartöz terminlərin isim deyil, sifət olmasına səbəb olduğu, "Frigiya və Qaltik bölgəsi" oxunması qrammatik olaraq mübahisə edilir. 13

3. Bruce, coğrafi təsvirlərin Pontus Galaticus 14 kimi əyalətlərə əlavə edildiyini nümayiş etdirir və bununla da Lukanın əyalət terminini coğrafi bir şəkildə dəyişdirdiyini və Paulαν ilə Paulun cənub bölgəsindəki hərəkətini dəstəkləyən daha coğrafi bir bəyanat verdiyini nümayiş etdirir.

4. Müqəddəs Kitabda hər hansı bir şimal Qalatiya kilsəsi haqqında məlumatın olmaması, xüsusən də Həvarilərin işləri 13-14-də cənub Qalatiya kilsələrinin qeyd edilməsi fonunda cənub nəzəriyyəsini dəstəkləyir.

5. Şimal Qalatiya bölgəsi təcrid olunmuşdu və Paul ora gedəndə xəstə olduğu üçün (Qal. 4), üç yüz mil şimala gedəcəyi ehtimalı yoxdur.

Paul, səyahətlərində Roma əyalətlərində əsas yollar və ünsiyyət mərkəzləri üzərində cəmlənmişdi və eramızın 292 -ci ilə qədər Qalatiyanın şimalına gedən heç bir əsas yol yox idi.

6. Paul bir Roma əyalətinin kilsələrini digərinə qarşı qoyarkən adətən əyalət titullarından istifadə edirdi. Bu, 1 Korinflilərə 16: 1 -i Galatia 16 -nın əyalət istifadəsi halına gətirəcək

7. "Qalatiyalılar" etnik ayrı -seçkilikləri olmayan hər şeyi daxil etdiyi üçün cənub bölgələrinin insanlarını təsvir etmək üçün istifadə etmək üçün ən yaxşı termin idi 17

8. Həvarilərin işləri 16: 6 -dakı hissə (κωλυθέντες) Paveli şimala getməyə məcbur etsə də, onların şimal Qalatiyaya qədər getməsini tələb etmir. Digər marşrutlar 18 idi

9. Paulun Barnabanı bilməli olduqları kimi qeyd etməsi (Qal. 2) və Həvarilərin işləri 20: 4ff -də Paulun səyahət yoldaşlarından heç birinin cənub nəzəriyyəsini dəstəkləyən şimal Qalatiyadan olmaması kimi başqa arqumentlər də var (ancaq. bunlar daha zəif arqumentlərdir)

Dəlillər qəti olmasa da, Həvarilərin işləri kitabında Cənub Qalatiyadakı kilsələrə, Paulun əyalət başlıqlarından istifadə etməsinə və Lukanın coğrafi terminlərinin Həvarilərin işləri 16: 6 və 18:23 ilə uyğunlaşdırılmasına aydınlıq gətirilməsi bu yazıçının kilsələri nəzərdən keçirməsinə səbəb olur. Paulun məktubunu alanlar cənub Qalatiyadır


Qalatiya - Tarix

Bu sayt müasir bir İnternet Brauzerindən istifadə etməyiniz lazım olan inkişaf etmiş xüsusiyyətlərdən istifadə edir. Hal -hazırda Google Chrome, Mozilla Firefox, Safari və Internet Explorer 9+ dəstəkləyirik.

İnkişaf etmiş xüsusiyyətlərimizi idarə edən bir brauzer yükləyin:

Sizi də maraqlandıra bilər

Qalatiya kilsələrinin tarixi nədir?

ESV - 2 Yanımda olan bütün qardaşlar, Qalatiya kilsələrinə:

Aydınlaşdırın & bull Paylaş & öküz Hesabat & öküz 17 Sentyabr 2016 tarixində soruşuldu & bull Cindy Womack

İcma cavabları səslərə görə sıralanır. Səs nə qədər yüksək olsa, cavab bir o qədər yüksəkdir.

Cavabınızı əlavə edin

Bütün cavablar BaxılıbMODERATİYA.
Zəhmət olmasa cavabınızı təmin edin GÖRÜŞÜR bütün göstərişlərimiz.

Yaxşı bir cavab yeni bir fikir və perspektiv verir. Hər kəs üçün mənalı öyrənmə təcrübəsini asanlaşdırmağa kömək edəcək təlimatlar.


Qalatiya

Səsli məqalələrimizi bəyənirsinizsə, lütfən üzv olaraq və ya qeyri-kommersiya şirkətimizə bağış edərək bizə dəstək olun:

Bu yazıda istifadə olunan musiqi, antik dövrün yenidən yaradılmış lirləri üçün yaradıcı bəstəkar Michael Levy -nin intellektual müəlliflik hüququdur və yaradıcının icazəsi ilə istifadə olunur. Michael Levy -nin musiqisi bütün əsas rəqəmsal musiqi platformalarında yayımlana bilər. Daha çox məlumat əldə edin:

ANTIQVVS jurnalı ilə maraqlanırsınız? Daha çox məlumatı buradan əldə edin → www.antiqvvs-magazine.com/

Qalatiya, Celtic Gauls c. 278-277-ci illər. Bu ad, Latın yazıçıları tərəfindən Galli olaraq təkrarlanan "Gaul" sözündən gəlir. Keltlərə bölgəni qonşu Bitiniya kralı Nikomedes I (e.ə. 278-255) tərəfindən təklif edildi və sırasıyla idarə olunan şəhər dövlətlərindən (oppidum olaraq bilinir) ibarət dörd kantondan (palatalardan) ibarət üç əyalətdə özlərini qurdular. , ilk qrupu meydana gətirən üç tayfa tərəfindən: Tectosages, Trocmil və Tolistogogii.


Qalatiya - Tarix

(Galli yurdu, Gauls). Roma Qalatiya əyaləti, təxminən şimalda Bitiniya və Paflagoniya ilə şərqdə Pontus, cənubda Kapadokiya və qərbdə Frigiya ilə Lycaonia ilə həmsərhəd olan Kiçik Asiya yarımadasının mərkəzi bölgəsi olaraq təsvir edilə bilər. --Encyc. Brit. Təxminən eramızdan əvvəl 280 -ci ildə Makedoniya və Trakyaya müdaxilə edən Qall və ya Kelt tayfalarından adını aldı. Nəhayət bir Roma əyaləti oldu. Əhdi -Cədid Qalatiyasında həqiqətən də Şərqin "Qalyalı" var. İnsanlar həmişə "sürətli təəssüratlara və qəfil dəyişikliklərə həssas, cəsarət və həvəslərinə bərabər olan həssaslıq və həddindən artıq boşluğun meyvəsi olan bu birliyə qarşı daimi bir məsuliyyət ilə xarakterizə olunurlar." -Qalatiya kilsələri Paul tərəfindən quruldu. ilk ziyarətində, aralarında xəstəlik səbəbiylə tutulduqda (Qalatiyalılara 4:13) ikinci missioner səyahətində, təxminən 51 -ci ildə. Üçüncü missioner səfərində yenidən onları ziyarət etdi.

Bitiniya və Paflagoniyanın cənubunda və cənub -şərqində, Pontusun qərbində, Kapadokiyanın şimalında və şimal -qərbində, Kapadokiyanın şimal və şimal -qərbində, Lycaonia və Frigiyanın şimal və şimal -şərqində yerləşən Kiçik Asiya əyaləti. Adı, iki tayfanın (Trocmi və Tolistoboii) Brennus tərəfindən Romanı ələ keçirməsindən və keçmiş sakinlərlə qarışmasından sonra oraya köçdükləri Gaullardan götürülmüşdür, hamısı Gallogracci, BC 280 adlandırılmışdır. en azından Jerome zamanına qədər, göçdən altı yüz il sonra və Asiyanın bu Gaulları da Galya ırkının cılız və dürtüsel xüsusiyyətlərini qorudular. Qalatiyalılara 1: 6 4:15 5: 7 ilə müqayisə edin. Təxminən B. 26 -cı illərdə Augustus dövründə bu ölkə Roma əyaləti formasına salındı ​​və bir mülkiyyətçi tərəfindən idarə edildi. Qalatiya, torpağının münbitliyi və ticarətinin çiçəklənməsi ilə seçilirdi. Bura həm də müxtəlif millətlərdən olan koloniyaların yerləşdiyi yer idi, aralarında çoxlu yəhudilər vardı və görünür ki, bütün Paul bir çox xristianlığı qəbul etmişdi (1 Korinflilərə 16: 1). İlk səfəri, Həvarilərin işləri 16: 6, ehtimal ki, təxminən A. D. 51-2, ikincisi Həvarilərin işləri 18:28, Qalatiyalılara yazdığı məktubun bir neçə il sonra yazıldığı görünür. İlk səfərində xəstə idi, amma onu "Allahın mələyi olaraq" qəbul etdilər və İncili ürəkdən qəbul etdilər. Dörd -beş il sonra Xristiyanlıq deyən yəhudi müəllimlər aralarına gələrək Paulun həvari hakimiyyətini inkar etdilər, qanun işlərini ucaltdılar və yəhudilik ayinlərini qarışdıraraq əsl müjdəni təhrif etdilər. Paul, vəziyyətlərini öyrənərək, yəqin ki, Korinfdə, A. D. 57-8, Qalatiyalılara məktubunu yazdı. Məsihdəki övladlarını qəfildən ondan uzaqlaşdırdıqlarına və həqiqətdən həvəslə məzəmmət edir, onları Məsihin özündən aldığını və inancla əsaslandırılmış böyük Xristianlıq doktrinasını zorla təqdim etdiyini göstərərək, bir həvari olaraq səlahiyyətini və təlimlərini əsaslandırır. bir tərəfdən qanunla, digər tərəfdən müqəddəs həyatla əlaqələri. Məktubun ümumi mövzusu Romalılara göndərilən məktubla eynidir və təxminən eyni vaxtda bununla yazılmışdır. Qalatiya kilsələri, kilsə tarixində təxminən doqquz yüz ildir xatırlanır.

Bu Kelt tayfalarının məhdudlaşdırıldığı Qalatiya əyaləti Kiçik Asiyanın mərkəzi bölgəsi idi.

Paul ikinci missioner səyahətində Sila və Timoteyin müşayiəti ilə (Həvarilərin işləri 16: 6) xəstəliklə həbs olunduğu "Qalatiya bölgəsini" ziyarət etdi (Qalatiyalılara 4:13) və bununla da onlara təbliğ etmək üçün daha uzun fürsət tapdı. müjdə. Üçüncü səyahətində "qaydada bütün Qalatiya və Frigiya ölkələrini" gəzdi (Həvarilərin işləri 18:23). Paul Crescens'i həyatının sonuna doğru oraya göndərdi (2 Timoteyə 4:10).

2. Cavablandırılmalı olan suallar

III. LUKE NARVANI

1. Əyalətin müjdələşmə mərhələləri

IV. PAULUN "GALATIANLAR" İSTİFADƏSİ

"Qalatiya", Məsihdən sonra I əsrdə iki fərqli mənada işlədilən bir ad idi:

Kiçik Asiyanın mərkəzi yaylasının şimal hissəsində, Paflagoniya və Bithynia North, Phrygia West and South, Cappadocia və Pontus Cənub -Şərqi və Şərqinə, Sangarios və Halylərin orta axarına yaxın bir ölkə təyin etmək.

Yalnız Qalatiya ölkəsi deyil, həm də Paflagoniya və Pontus, Frigiya, Pisidiya, Lycaonia və Isauria da daxil olmaqla, Roma imperiyasının böyük bir əyalətini təyin etmək. Adı 1 Korinflilərə 16: 1 Qalatiyalılara 1: 2 1 Peter 1: 1 və bəlkə də 2 Timoteyə 4:10 ayələrində rast gəlinir. Bəzi yazarlar, Qalatiyanın Həvarilərin işləri 16: 6 Həvarilərin işləri 18:23 ayəsində də xatırlandığını güman edirlər, lakin oradakı Yunan dilində "Qalatiya bölgəsi" və ya "ərazi" ifadəsi var, baxmayaraq ki, Müqəddəs Kitabın ingiliscə versiyalarında "Qalatiya" var və buna inanmaq olmaz "Qalatiya bölgəsi" nin "Qalatiya" ilə sinonim olduğunu sübut etmədən. Əgər məs. Müasir bir hekayə, bir səyahətçinin Britaniya ərazisindən keçdiyini qeyd etdi, bilirik ki, bu, İngiltərəni keçməkdən tamamilə fərqli bir şey deməkdir. "Qalatiya bölgəsi" nin "Qalatiya" dan fərqli bir mənası var və coğrafi baxımdan bunun ekvivalent olduğunu görsək belə, yazıçının bu xüsusi formadan istifadə etməsinin bir səbəbi var idi.

2. Cavablandırılmalı olan suallar:

Cavab verilməli olan suallar bunlardır: (a) Paul və Peter tərəfindən "Qalatiya" iki hissdən hansında istifadə olunur? b) Luka Qalatiya bölgəsi və ya ərazisi ilə nə demək istədi? Bu suallar, yalnız Paulun tərcümeyi -halında, xronologiyasında, missionerlik işində və metodlarında bir çox məqamlara təsir göstərdikləri coğrafi məna daşımır.

II. "Galatia" adının mənşəyi.

Ad, eramızdan əvvəl 278-277-ci ildən sonra, Qərbi Kiçik Asiyanın böyük bir hissəsini yıxdıqdan sonra Bitiniya kralı Nikomedesin dəvəti ilə Avropadan çoxlu köçəri Gaulların (Yunan dilində Qalatay) keçdiyi zaman tədricən həbs olundular. e.ə. 232 -ci ildən sonra bir bölgəyə və sərhədlər onlar üçün təyin edildi Beləliklə, öz arvadlarını və ailələrini özləri ilə gətirmiş Pessinus, Ankyra və Tavia (Strabondakı Tavion) ​​adlı üç şəhər mərkəzi olan üç Gaulish tayfasının Tolistobogioi, Tektosages və Trokmoi ilə yaşadığı müstəqil Qalatiya dövləti meydana gəldi. fərqli bir Gaulish irqi və ehtiyatı olmağa davam etdi (fəth edilmiş sakinlərdən arvad alan sadə döyüşçülər kimi gəlsəydilər, bu mümkün olmazdı). Göründüyü kimi, Gaulish dili, ölkədə aşağı bir kasta olaraq qalan bütün köhnə sakinlərə tətbiq edildi. Qalataylar tezliklə ölkə dinini qəbul etdilər, öz dinləri ilə yanaşı ən azı Məsihdən sonra II əsrin sonlarında saxladılar, lakin Pessinusda olduğu kimi köhnə kahinlik səlahiyyətlərini qorumaq və həyata keçirmək siyasi baxımdan əhəmiyyətli idi. Qalataylar ofisi köhnə kahin ailələri ilə bölüşdülər.

Üç Qəbilədən ibarət Qalatiya dövləti e.ə. 25 -ci ilə qədər davam etdi, əvvəlcə bir məclis və tetrarxlar və ya xalqın on iki hissəsinin (hər qəbiləyə dörd) başçıları, daha sonra isə M.Ö. 63 -cü ildən sonra üç padşah tərəfindən idarə edildi. Of these, Deiotaros succeeded in establishing himself as sole king, by murdering the two other tribal kings and after his death in 40 B.C. his power passed to Castor and then to Amyntas, 36-25 B.C. Amyntas bequeathed his kingdom to Rome and it was made a Roman province (Dion Cass. 48, 33, 5 Strabo, 567, omits Castor). Amyntas had ruled also parts of Phrygia, Pisidia, Lycaonia and Isauria. The new province included these parts, and to it were added Paphlagonia 6 B.C., part of Pontus 2 B.C. (called Pontus Galaticus in distinction from Eastern Pontus, which was governed by King Polemon and styled Polemoniacus), and in 64 also Pontus Polemoniacus. Part of Lycaonia was non-Roman and was governed by King Antiochus from 41 to 72 A.D. Laranda belonged to this district, which was distinguished as Antiochiana regio from the Roman region Lycaonia called Galatica.

This large province was divided into regiones for administrative purposes and the regiones coincided roughly with the old national divisions Pisidia, Phrygia (including Antioch, Iconium, Apollonia), Lycaonia (including Derbe, Lystra and a district organized on the village-system), etc. See Calder in Journal of Roman Studies, 1912. This province was called by the Romans Galatia, as being the kingdom of Amyntas (just like the province Asia, which also consisted of a number of different countries as diverse and alien as those of province Galatia, and was so called because the Romans popularly and loosely spoke of the kings of that congeries of countries as kings of Asia). The extent of both names, Asia and Galatia, in Roman language, varied with the varying bounds of each province. The name "Galatia" is used to indicate the province, as it was at the moment, by Ptolemy, Pliny v.146, Tacitus Hist. ii0.9 Ann. xiii. 35 later chroniclers, Syncellus, Eutropius, and Hist. Aug. Max. et Balb. 7 (who derived it from earlier authorities, and used it in the old sense, not the sense customary in their own time) and in inscriptions CIL, III, 254, 272 (Eph. Ep. v.51) VI, 1408, 1409, 332 VIII, 11028 (Mommsen rightly, not Schmidt), 18270, etc. It will be observed that these are almost all Roman sources, and (as we shall see) express a purely Roman view. If Paul used the name "Galatia" to indicate the province, this would show that he consistently and naturally took a Roman view, used names in a Roman connotation, and grouped his churches according to Roman provincial divisions but that is characteristic of the apostle, who looked forward from Asia to Rome (Acts 19:21), aimed at imperial conquest and marched across the Empire from province to province (Macedonia, Achaia, Asia are always provinces to Paul). On the other hand, in the East and the Greco-Asiatic world, the tendency was to speak of the province either as the Galatic Eparchia (as at Iconium in 54 A.D., CIG, 3991), or by enumeration of its regiones (or a selection of the regiones). The latter method is followed in a number of inscriptions found in the province (CIL, III, passim). Now let us apply these contemporary facts to the interpretation of the narrative of Luke.

III. The Narrative of Luke.

1. Stages of Evangelization of Province:

The evangelization of the province began in Acts 13:14. The stages are:

(1) the audience in the synagogue, Acts 13:42

(2) almost the whole city, 13:44

(3) the whole region, i.e. a large district which was affected from the capital (as the whole of Asia was affected from Ephesus 19:10)

(4) Iconium another city of this region: in 13:51 no boundary is mentioned

(5) a new region Lycaonia with two cities and surrounding district (14:6)

(6) return journey to organize the churches in (a) Lystra, (b) Iconium and Antioch (the secondary reading of Westcott and Hort, (kai eis Ikonion kai Antiocheleian), is right, distinguishing the two regions (a) Lycaonia, (b) that of Iconium and Antioch)

(7) progress across the region Pisidia, where no churches were founded (Pisidian Antioch is not in this region, which lies between Antioch and Pamphylia).

Again (in Acts 16:1-6) Paul revisited the two regiones:

(1) Derbe and Lystra, i.e. regio Lycaonia Galatica,

(2) the Phrygian and Galatic region, i.e. the region which was racially Phrygian and politically Galatic. Paul traversed both regions, making no new churches but only strengthening the existing disciples and churches. In Acts 18:23 he again revisited the two regiones, and they are briefly enumerated:

(1) the Galatic region (so called briefly by a traveler, who had just traversed Antiochiana and distinguished Galatica from it)

(2) Phrygia. On this occasion he specially appealed, not to churches as in 16:6, but to disciples it was a final visit and intended to reach personally every individual, before Paul went away to Rome and the West. On this occasion the contribution to the poor of Jerusalem was instituted, and the proceeds later were carried by Timothy and Gaius of Derbe (Acts 20:4 Acts 24:17 1 Corinthians 16:1) this was a device to bind the new churches to the original center of the faith.

These four churches are mentioned by Luke always as belonging to two regiones, Phrygia and Lycaoma and each region is in one case described as Galatic, i.e. part of the province Galatia. Luke did not follow the Roman custom, as Paul did he kept the custom of the Greeks and Asiatic peoples, and styled the province by enumerating its regiones, using the expression Galatic (as in Pontus Galaticus and at Iconium, CIG, 3991) to indicate the supreme unity of the province. By using this adjective about both regiones he marked his point of view that all four churches are included in the provincial unity.

From Paul's references we gather that he regarded the churches of Galatia as one group, converted together (Galatians 4:13), exposed to the same influences and changing together (Galatians 1:6, 8 Galatians 3:1 Galatians 4:9), naturally visited at one time by a traveler (Galatians 1:8 Galatians 4:14). He never thinks of churches of Phrygia or of Lycaonia only of province Galatia (as of provinces Asia, Macedonia, Achaia). Paul did not include in one class all the churches of one journey: he went direct from Macedonia to Athens and Corinth, but classes the churches of Macedonia separate from those of Achaia. Troas and Laodicea and Colosse he classed with Asia (as Luke did Troas Acts 20:4), Philippi with Macedonia, Corinth with Achaia. These classifications are true only of the Roman usage, not of early Greek usage. The custom of classifying according to provinces, universal in the fully formed church of the Christian age, was derived from the usage of the apostles (as Theodore Mopsuestia expressly asserts in his Commentary on First Timothy (Swete, II, 121) Harnack accepts this part of the statement (Verbreitung, 2nd edition, I, 387 Expansion, II, 96)). His churches then belonged to the four provinces, Asia, Galatia, Achaia, Macedonia. There were no other Pauline churches all united in the gift of money which was carried to Jerusalem (Acts 20:4 Acts 24:17).

IV. Paul's Use of "Galatians."

The people of the province of Galatia, consisting of many diverse races, when summed up together, were called Galatai, by Tacitus, Ann. xv0.6 Syncellus, when he says (Augoustos Galatais phorous etheto), follows an older historian describing the imposing of taxes on the province and an inscription of Apollonia Phrygiae calls the people of the city Galatae (Lebas-Waddington, 1192). If Paul spoke to Philippi or Corinth or Antioch singly, he addressed them as Philippians, Corinthians, Antiochians (Philippians 4:15 2 Corinthians 6:11), not as Macedonians or Achaians but when he had to address a group of several churches (as Antioch, Iconium, Derbe and Lystra) he could use only the provincial unity, Galatae.

All attempts to find in Paul's letter to the Galatians any allusions that specially suit the character of the Gauls or Galatae have failed. The Gauls were an aristocracy in a land which they had conquered. They clung stubbornly to their own Celtic religion long after the time of Paul, even though they also acknowledged the power of the old goddess of the country. They spoke their own Celtic tongue. They were proud, even boastful, and independent. They kept their native law under the Empire. The "Galatians" to whom Paul wrote had Changed very quickly to a new form of religion, not from fickleness, but from a certain proneness to a more oriental form of religion which exacted of them more sacrifice of a ritual type. They needed to be called to freedom they were submissive rather than arrogant. They spoke Greek. They were accustomed to the Greco-Asiatic law: the law of adoption and inheritance which Paul mentions in his letter is not Roman, but Greco-Asiatic, which in these departments was similar, with some differences on this see the writer's Historical Commentary on Galatians.

1054. Galatikos -- belonging to Galatia
. belonging to Galatia. Part of Speech: Adjective Transliteration: Galatikos Phonetic
Spelling: (gal-at-ee-kos') Short Definition: belonging to the province .
//strongsnumbers.com/greek2/1054.htm - 6k

2430. Ikonion -- Iconium, a city of Galatia
. Iconium, a city of Galatia. Part of Speech: Noun, Neuter Transliteration: Ikonion
Phonetic Spelling: (ee-kon'-ee-on) Short Definition: Iconium Definition .
//strongsnumbers.com/greek2/2430.htm - 6k

1052. Galates -- a Galatian
. Galates Phonetic Spelling: (gal-at'-ace) Short Definition: a Galatian Definition:
a Galatian (meaning any inhabitant of the Roman province Galatia). .
//strongsnumbers.com/greek2/1052.htm - 6k

3071. Lukaonia -- Lycaonia, a region in Asia Minor
. Definition: Lycaonia Definition: Lycaonia, the country of the Lykaones, a district
of Asia Minor, comprised within the Roman province Galatia and including the .
//strongsnumbers.com/greek2/3071.htm - 6k

5435. Phrugia -- Phrygia, a region of Asia Minor
. an ethnic district in Asia Minor, the north-western part of which was in the Roman
province Asia and the south-eastern part in the Roman province Galatia. .
//strongsnumbers.com/greek2/5435.htm - 6k

3082. Lustra -- Lystra, a city of Lycaonia
. Lustra Phonetic Spelling: (loos'-trah) Short Definition: Lystra Definition: Lystra,
a Lycaonian city in the southern part of the Roman province Galatia. .
//strongsnumbers.com/greek2/3082.htm - 6k

490. Antiocheia -- Antioch, the name of two cities
. Antioch, (a) Antioch on the river Orontes, capital of the Province Syria, (b) Pisidian
Antioch, not in Pisidia, but near Pisidia, in the Roman Province Galatia .
//strongsnumbers.com/greek2/490.htm - 6k

4899. suneklektos -- chosen together with
. 1 Pet 1:1,2: " 1 To those who reside as aliens, scattered throughout Pontus, Galatia,
Cappadocia, Asia, and Bithynia, , by the sanctifying work of the Spirit .
//strongsnumbers.com/greek2/4899.htm - 7k

4099. Pisidia -- Pisidia, a region of Asia Minor
. Spelling: (pis-id-ee'-ah) Short Definition: Pisidia Definition: Pisidia, a country
of Asia Minor, being the south-western part of the Roman province Galatia. .
//strongsnumbers.com/greek2/4099.htm - 6k

Apostasy in Galatia
. Lesson 36 Apostasy in Galatia. [This chapter is based on the Epistle to
the Galatians.] While tarrying at Corinth, Paul had cause .
/. /white/the acts of the apostles/lesson 36 apostasy in galatia.htm

His Peculiar Caricature of the Bishops, Eustathius of Armenia and .
. Book I. Section 5. His peculiar caricature of the bishops, Eustathius of
Armenia and Basil of Galatia, is not well drawn. But, not .
/. /gregory of nyssa dogmatic treatises etc/section 5 his peculiar caricature.htm

The Epistle of Paul the Apostle to the Galatians
. [Sidenote: To whom written.]. "Unto the Churches of Galatia." What is the meaning
of the name "Galatia"? Students are still divided on the question. .
/. /pullan/the books of the new testament/chapter xii the epistle of.htm

The Epistle to the Galatians
. There were those in the churches of Galatia who perverted the doctrine of the
cross and called the apostolic authority of Paul in question. .
/. /drummond/introduction to the new testament/the epistle to the galatians.htm

V. .
. V.1, 2. Peter an Apostle of Jesus Christ, to the strangers scattered abroad in Pontus,
Galatia, Capadocia, Asia and Bithynia, elect according to the .
/. /the epistles of st peter and st jude preached and explained/chapter i v .htm

1 Kor. xvi. 1
. Homily XLIII. 1 Kor. xvi. 1. 1 1 Corinthians 16:1 Now concerning the collection
for the saints, as I gave order to the Churches of Galatia, so also do ye. .
/. /homilies on the epistles of paul to the corinthians/homily xliii 1 cor xvi.htm

Monks of Edessa: Julianus, Ephraim Syrus, Barus, and Eulogius .
. Syrus, Barus, and Eulogius Further, the Monks of Coele-Syria: Valentinus, Theodore,
Merosas, Bassus, Bassonius and the Holy Men of Galatia and Cappadocia .
/. /chapter xxxiv monks of edessa julianus.htm

Efforts of Julian to Establish Paganism and to Abolish Our Usages. .
. emperor himself on the subject. He writes as follows: [1403] " "To Arsacius,
High-Priest of Galatia. Paganism has not yet reached .
/. /the ecclesiastical history of sozomenus/chapter xvi efforts of julian to.htm

Early Mentions of Christianity in Britain. --King Lucius. --Origin .
. The Gauls of Galatia, as we have seen, were of kin to the Britons and while the
Britons were being almost entirely saved from harm by Constantius, their .
/. /lecture ii early mentions of.htm

General Character of Christians.
. The malice and errors of those deceitful workers, and the mischief which they
occasioned at Galatia, caused the writing of this epistle: which, like the other .
/. /lee/sermons on various important subjects/sermon xi general character of.htm

Lycaonia (2 Occurrences)
. Easton's Bible Dictionary An inland province of Asia Minor, on the west of
Cappadocia and the south of Galatia. It was a Roman province .
/l/lycaonia.htm - 10k

Derbe (4 Occurrences)
. missionary journeys respectively), and it may now be regarded as highly probable
that he passed through it on his third journey (to the churches of Galatia). .
/d/derbe.htm - 15k

Galatian (3 Occurrences)
. (a.) of or pertaining to Galatia or its inhabitants. -- A native or inhabitant of
Galatia, in Asia Minor a descendant of the Gauls who settled in Asia Minor. .
/g/galatian.htm - 7k

Pisidia (2 Occurrences)
. Antony gave Antioch to Amyntas of Galatia in 39 BC, and hence it was included in
the province Galatia (görmək GALATIA) formed in 25 BC out of Amyntas' kingdom. .
/p/pisidia.htm - 21k

Galatians (2 Occurrences)
. Its Pauline origin is universally acknowledged. Occasion of. The churches of Galatia
were founded by Paul himself (Acts 16:6 Galatians 1:8 4:13, 19). .
/g/galatians.htm - 43k

Antioch (21 Occurrences)
. Antony gave Antioch to Amyntas of Galatia in 39 BC, and hence it was included in
the province Galatia (görmək GALATIA) formed in 25 BC out of Amyntas' kingdom. .
/a/antioch.htm - 27k

Pontus (3 Occurrences)
. Pontus proper extended from the Halys River on the West to the borders of Colchis
on the East, its interior boundaries meeting those of Galatia, Cappadocia and .
/p/pontus.htm - 16k

Traveled (104 Occurrences)
. (See NIV). Acts 16:6 When they had gone through the region of Phrygia and Galatia,
they were forbidden by the Holy Spirit to speak the word in Asia. (See NIV). .
/t/traveled.htm - 32k

Phygellus (1 Occurrence)
. fiery trial" which is trying them (1 Peter 4:12), and those whom he thus addresses
were the members of the church throughout Pontus, Galatia, Cappadocia, Asia .
/p/phygellus.htm - 10k

Acts 16:6
When they had gone through the region of Phrygia and Galatia , they were forbidden by the Holy Spirit to speak the word in Asia.
(WEB KJV WEY ASV BBE DBY WBS YLT NAS RSV NIV)

Acts 18:23
Having spent some time there, he departed, and went through the region of Galatia , and Phrygia, in order, establishing all the disciples.
(WEB KJV WEY ASV BBE DBY WBS YLT NAS RSV NIV)

1 Corinthians 16:1
Now concerning the collection for the saints, as I commanded the assemblies of Galatia , you do likewise.
(WEB KJV WEY ASV BBE DBY WBS YLT NAS RSV NIV)

Galatians 1:2
and all the brothers who are with me, to the assemblies of Galatia :
(WEB KJV WEY ASV BBE DBY WBS YLT NAS RSV NIV)

2 Timothy 4:10
for Demas left me, having loved this present world, and went to Thessalonica Crescens to Galatia , and Titus to Dalmatia.
(WEB KJV WEY ASV BBE DBY WBS YLT NAS RSV NIV)

1 Peter 1:1
Peter, an apostle of Jesus Christ, to the chosen ones who are living as foreigners in the Dispersion in Pontus, Galatia , Cappadocia, Asia, and Bithynia,
(WEB KJV WEY ASV BBE DBY WBS YLT NAS RSV NIV)


A Timeline of Paul’s Ministry in Galatians and Acts

“The Cities of Galatia” (from Nelson’s Complete Book of Bible Maps and Charts, Revised, 1996, Logos Edition)

Galatians is probably Paul’s earliest letter, written around AD 48 to the churches in southern Galatia and not to Gentiles in northern Galatia (the first conclusion among several debated issues, as you will see).

Assuming some dates (these dates can be debated) and matching Paul’s biographical details their parallels in Acts, Paul persecuted the church (Gal 1:13–14 Acts 9:1–2 AD 34), was converted (Gal 1:15–16a Acts 9:3–19a AD 34), preached in Arabia and Damascus for three years (Gal 1:17 Acts 9:19–22 AD 34–37), visited Peter and James in Jerusalem after these three years (Gal 1:18–20 Acts 9:26–29 AD 37), and preached in Judea for about ten years (Gal 1:21–24 Acts 9:30–31 AD 37–47).

Fourteen years after his conversion (so it seems cf. Gal 2:1), Paul took Barnabas and Titus to visit Jerusalem again for a private meeting with Peter, James, and John (Gal 2:1–10), which may or may not be recorded in Acts (if so, Acts 11:27–30 AD 47 this conclusion is debated and hinges on another―see comments on Gal 2:1–10 and Acts 15:1–29 below).

Paul then went on his first missionary journey, which included planting churches in southern Galatia (Acts 13–14 AD 47–48). It is not clear when Peter came to Antioch and was confronted by Paul (Gal 2:11–14), but (making yet another conclusion) perhaps it was after Paul had planted the Galatian churches (thus, AD 48). Maybe Peter wanted to follow up on the gospel’s spread to the Gentiles as he had done earlier in Samaria (Acts 8:14) or visited while traveling to minister to the churches in general (cf. Acts 9:32).

Paul then went to the Jerusalem council in Acts 15:1–29 a year or so later (AD 49), an event probably not the same as what Paul records in Gal 2:1–10 (another debated issue). This conclusion is supported in that (1) Paul does not mention the Acts 15 conclusions in Galatians and (2) Luke describes the Acts 15 council as public (cf. Acts 15:6, 12, 22) while Paul describes Gal 2:10 as a private meeting (cf. Gal 2:2).

Paul then visited the Galatian churches two more times at the beginnings of his second (Acts 16:6 cf. cf. 15:40–18:22 AD 49) and third (Acts 18:23 cf. 18:23–21:17 AD 52) missionary journeys (AD 49–51 and 52–57, respectively).

On a pastoral level, for as strong as Paul was in his letter to the Galatians, we can be encouraged that the churches corrected themselves and persevered, implied by the fact that Paul visited them in his second and third missionary journeys. While these churches were swayed for a time, Paul’s strong and swift denunciation of a false gospel grounded them in the true gospel again, leaving them strengthened in the end.

So, if you are keeping track, (tentative) conclusions made were the following:

(1) Paul wrote the churches in southern and not northern Galatia (i.e., the ones in Acts 13–14).

(2) Paul visited Jerusalem a second time fourteen years after his conversion and not fourteen years after his first visit to Jerusalem (Gal 2:1).

(3) Paul’s visit to Jerusalem in Gal 2:1–10 could be the one recorded by Luke in Acts 11:27–30.

(4) Pauls’ visit to Jerusalem in Gal 2:1–10 was probably not the one recorded by Luke in Acts 15:1–29.

(5) Peter visited Paul in Antioch (Gal 2:11–14) after Paul’s return to the city after Paul had planted several churches, some being in southern Galatia (Acts 13:1–14:28).

(6) The years are exactly as stated above. (As one can see, it is sometimes very difficult to identify Paul’s locations and the times he was there with certainty and precision.)

While it is not imperative to figure out the timing of (5) (i.e., before or after Acts 13–14), it does seem that a combination of (1), (2), (3), (4), and (6) lean upon one another and, if one conclusion is made, so also are the others in this combination.

The chart below is my own and gives a tentative timeline for how one could match the details of Paul’s life in Galatians to Acts. It also adds some semi-related events that Acts mentions besides (i.e., Paul’s other visits to Galatia).

Tarix Təsvir Qalatiyalılar Acts
AD 34 Saul (not yet Paul) persecuted the church. 1:13–14 9:1–2
AD 34 Saul was converted. 1:15–16a 9:3–19a
AD 34–37 Saul preached in Arabia and Damascus. 1:17 9:19–22 cf. 9:27
AD 37 Saul visited Jerusalem three years after his conversion. 1:18–20 9:26–29
AD 37–47 Saul preached in Syria and Cilicia. 1:21–24 9:30–31
AD 47 Saul visited Jerusalem fourteen years after his conversion. 2:1–10 11:27–30?
AD 47–48 Saul became Paul and with Barnabas planted churches in Gentile territory, Galatia included, during Paul’s first missionary journey. 13:1–14:28
AD 48 Peter visited Antioch and was confronted by Paul. 2:11–14
AD 48 Paul wrote Galatians. 1:1–6:18
AD 49 Paul participated in the Apostolic Council in Jerusalem. 15:1–29
AD 49–51 Paul and Silas visited the Galatian churches during Paul’s second missionary journey. 16:6 cf. 15:40–18:22
AD 52–57 Paul visited the Galatian churches for the last time recorded in Scripture. 18:23 cf. 18:23–21:17

About David Huffstutler

David pastors First Baptist Church in Rockford, IL, serves as a chaplain for his local police department, and teaches as adjunct faculty at Bob Jones University. David holds a Ph. D. in Applied Theology from Southeastern Baptist Theological Seminary. His concentration in Christian Leadership focuses his contributions to pastoral and practical theology.


Keeping the law does not save us. Paul countered the claims of Jewish teachers that we need to obey the law in addition to faith in Christ. The law serves to reveal our inadequacy to obey.

Faith in Jesus Christ alone saves us from our sins. Salvation is a gift from God, Paul taught. We cannot earn righteousness through works or good behavior. Belief in Christ is the only way to become accepted by God.

True freedom comes from the gospel, not from legalism. Christ instituted a new covenant, freeing his followers from the bondage of Jewish law and tradition.

The Holy Spirit works in us to bring us to Christ. Salvation is not by our doing but by God's. Further, the Holy Spirit enlightens, guides, and empowers us to live the Christian life. God's love and peace flow through us because of the Holy Spirit.


Key Themes

  1. In his sin-bearing death, Christ is a substitute for all Christians. He brings them into a new realm of freedom and life (1:4 2:20 3:13).
  2. The gospel of Christ comes from God alone—not from any human source. Paul himself is a living example of this. His conversion to Christ and his apostleship were not through human means. They came through direct revelation from Christ (1:1, 11–12, 15–20).
  3. Salvation comes not by works of law but by faith, which leads to justification (2:16).
  4. To require circumcision and other Mosaic laws as a supplement to faith is to fall back from the realm of grace and freedom and to come under the whole law and its curse, since perfect observance of the law is impossible (2:12–14, 16 3:10 4:10 5:3).
  5. Old Testament Scripture itself testifies to the truth of justification by faith (Gen. 15:6 Hab. 2:4).
  6. Believers have died with Christ to sin and therefore have renounced the flesh (Gal. 5:24 6:14).
  7. The Spirit is the source of power and guidance in the Christian life. He produces love and faith in the believer (5:6, 16, 18, 25).
  8. The Christian life is one of pleasing Christ. This requires willingness to suffer persecution for the sake of his cross (1:10 6:12, 14).

Galatia

has been called the "Gallia" of the East, Roman writers calling its inhabitants Galli. They were an intermixture of Gauls and Greeks, and hence were called Gallo-Graeci, and the country Gallo-Graecia. The Galatians were in their origin a part of that great Celtic migration which invaded Macedonia about B.C. 280. They were invited by the king of Bithynia to cross over into Asia Minor to assist him in his wars. There they ultimately settled, and being strengthened by fresh accessions of the same clan from Europe, they overran Bithynia, and supported themselves by plundering neighbouring countries. They were great warriors, and hired themselves out as mercenary soldiers, sometimes fighting on both sides in the great battles of the times. They were at length brought under the power of Rome in B.C. 189, and Galatia became a Roman province B.C. 25.

This province of Galatia, within the limits of which these Celtic tribes were confined, was the central region of Asia Minor.

During his second missionary journey Paul, accompanied by Silas and Timothy ( Acts 16:6 ), visited the "region of Galatia," where he was detained by sickness ( Galatians 4:13 ), and had thus the longer opportunity of preaching to them the gospel. On his third journey he went over "all the country of Galatia and Phrygia in order" ( Acts 18:23 ). Crescens was sent thither by Paul toward the close of his life ( 2 Timothy 4:10 ).

Bu lüğət mövzuları
M.G. Easton MA, D.D., Illustrated Bible Dictionary, Üçüncü Nəşr,
Thomas Nelson, 1897 tərəfindən nəşr olunmuşdur. Public Domain, sərbəst surətdə kopyalayın. [N] bu girişin Navin Topikal İncilində də olduğunu göstərir
[H] bu girişin Hitchcock'un Müqəddəs Adlarında da olduğunu göstərir
[S] bu girişin Smithin Müqəddəs Sözlüyündə də olduğunu göstərir
Biblioqrafiya Məlumatı

Easton, Matthew George. "Entry for Galatia". "Easton Müqəddəs Sözlüyü". .

Hitchcock, Roswell D. "Entry for 'Galatia'". "Müqəddəs Yazıların Müvafiq Adlarının Təfsir Lüğəti". . New York, NY, 1869.

( land of the Galli, Gauls ). The Roman province of Galatia may be roughly described as the central region of the peninsula of Asia Minor, bounded on the north by Bithynia and Paphlagonia on the east by Pontus on the south by Cappadocia and Lycaonia on the west by Phrygia. --Encyc. Brit. It derived its name from the Gallic or Celtic tribes who, about 280 B.C., made an irruption into Macedonia and Thrace. It finally became a Roman province. The Galatia of the New Testament has really the "Gaul" of the East. The people have always been described as "susceptible of quick impressions and sudden changes, with a fickleness equal to their courage and enthusiasm, and a constant liability to that disunion which is the fruit of excessive vanity. --The Galatian churches were founded by Paul at his first visit, when he was detained among, them by sickness, ( Galatians 4:13 ) during his second missionary journey, about A.D 51. He visited them again on his third missionary tour. [N] indicates this entry was also found in Nave's Topical Bible
[E] bu girişin Eastonun Müqəddəs Sözlüyündə də olduğunu göstərir
[H] bu girişin Hitchcock'un Müqəddəs Adlarında da olduğunu göstərir
Biblioqrafiya Məlumatı

Smith, William, Dr. "Entry for 'Galatia'". "Smitin Müqəddəs Sözlüyü". . 1901.

2. Questions to Be Answered

III. THE NARRATIVE OF LUKE

1. Stages of Evangelization of Province

IV. PAUL'S USE OF "GALATIANS"

"Galatia" was a name used in two different senses during the 1st century after Christ:

To designate a country in the north part of the central plateau of Asia Minor, touching Paphlagonia and Bithynia North, Phrygia West and South, Cappadocia and Pontus Southeast and East, about the headwaters of the Sangarios and the middle course of the Halys

To designate a large province of the Roman empire, including not merely the country Galatia, but also Paphlagonia and parts of Pontus, Phrygia, Pisidia, Lycaonia and Isauria. The name occurs in 1 Corinthians 16:1 Galatians 1:2 1 Peter 1:1, and perhaps 2 Timothy 4:10. Some writers assume that Galatia is also mentioned in Acts 16:6 18:23 but the Greek there has the phrase "Galatic region" or "territory," though the English Versions of the Bible has "Galatia" and it must not be assumed without proof that "Galatic region" is synonymous with "Galatia." If e.g. a modern narrative mentioned that a traveler crossed British territory, we know that this means something quite different from crossing Britain. "Galatic region" has a different connotation from "Galatia" and, even if we should find that geographically it was equivalent, the writer had some reason for using that special form.

2. Questions to Be Answered:

The questions that have to be answered are:

(a) In which of the two senses is "Galatia" used by Paul and Peter? (b) What did Luke mean by Galatic region or territory? These questions have not merely geographical import they bear most closely, and exercise determining influence, on many points in the biography, chronology, missionary work and methods of Paul.

II. Origin of the Name "Galatia."

The name was introduced into Asia after 278-277 BC, when a large body of migrating Gauls (Galatai in Greek) crossed over from Europe at the invitation of Nikomedes, king of Bithynia after ravaging a great part of Western Asia Minor they were gradually confined to a district, and boundaries were fixed for them after 232 BC. Thus, originated the independent state of Galatia, inhabited by three Gaulish tribes, Tolistobogioi, Tektosages and Trokmoi, with three city-centers, Pessinus, Ankyra and Tavia (Tavion in Strabo), who had brought their wives and families with them, and therefore continued to be a distinct Gaulish race and stock (which would have been impossible if they had come as simple warriors who took wives from the conquered inhabitants). The Gaulish language was apparently imposed on all the old inhabitants, who remained in the country as an inferior caste. The Galatai soon adopted the country religion, alongside of their own the latter they retained at least as late as the 2nd century after Christ, but it was politically important for them to maintain and exercise the powers of the old priesthood, as at Pessinus, where the Galatai shared the office with the old priestly families.

The Galatian state of the Three Tribes lasted till 25 BC, governed first by a council and by tetrarchs, or chiefs of the twelve divisions (four to each tribe) of the people, then, after 63 BC, by three kings. Of these, Deiotaros succeeded in establishing himself as sole king, by murdering the two other tribal kings and after his death in 40 BC his power passed to Castor and then to Amyntas, 36-25 BC. Amyntas bequeathed his kingdom to Rome and it was made a Roman province (Dion Cass. 48, 33, 5 Strabo, 567, omits Castor). Amyntas had ruled also parts of Phrygia, Pisidia, Lycaonia and Isauria. The new province included these parts, and to it were added Paphlagonia 6 BC, part of Pontus 2 BC (called Pontus Galaticus in distinction from Eastern Pontus, which was governed by King Polemon and styled Polemoniacus), and in 64 also Pontus Polemoniacus. Part of Lycaonia was non-Roman and was governed by King Antiochus from 41 to 72 AD Laranda belonged to this district, which was distinguished as Antiochiana regio from the Roman region Lycaonia called Galatica.

This large province was divided into regiones for administrative purposes and the regiones coincided roughly with the old national divisions Pisidia, Phrygia (including Antioch, Iconium, Apollonia), Lycaonia (including Derbe, Lystra and a district organized on the village-system), etc. See Calder in Journal of Roman Studies, 1912. This province was called by the Romans Galatia, as being the kingdom of Amyntas (just like the province Asia, which also consisted of a number of different countries as diverse and alien as those of province Galatia, and was so called because the Romans popularly and loosely spoke of the kings of that congeries of countries as kings of Asia). The extent of both names, Asia and Galatia, in Roman language, varied with the varying bounds of each province. The name "Galatia" is used to indicate the province, as it was at the moment, by Ptolemy, Pliny v.146, Tacitus Hist. ii.9 Ann. xiii. 35 later chroniclers, Syncellus, Eutropius, and Hist. Aug. Max. et Balb. 7 (who derived it from earlier authorities, and used it in the old sense, not the sense customary in their own time) and in inscriptions CIL, III, 254, 272 (Eph. Ep. v.51) VI, 1408, 1409, 332 VIII, 11028 (Mommsen rightly, not Schmidt), 18270, etc. It will be observed that these are almost all Roman sources, and (as we shall see) express a purely Roman view. If Paul used the name "Galatia" to indicate the province, this would show that he consistently and naturally took a Roman view, used names in a Roman connotation, and grouped his churches according to Roman provincial divisions but that is characteristic of the apostle, who looked forward from Asia to Rome (Acts 19:21), aimed at imperial conquest and marched across the Empire from province to province (Macedonia, Achaia, Asia are always provinces to Paul). On the other hand, in the East and the Greco-Asiatic world, the tendency was to speak of the province either as the Galatic Eparchia (as at Iconium in 54 AD, CIG, 3991), or by enumeration of its regiones (or a selection of the regiones). The latter method is followed in a number of inscriptions found in the province (CIL, III, passim). Now let us apply these contemporary facts to the interpretation of the narrative of Luke.

III. The Narrative of Luke.

1. Stages of Evangelization of Province:

The evangelization of the province began in Acts 13:14. The stages are:

(1) the audience in the synagogue, Acts 13:42

(2) almost the whole city, 13:44

(3) the whole region, i.e. a large district which was affected from the capital (as the whole of Asia was affected from Ephesus 19:10)

(4) Iconium another city of this region:

in 13:51 no boundary is mentioned

(5) a new region Lycaonia with two cities and surrounding district (14:6)

(6) return journey to organize the churches in (a) Lystra, (b) Iconium and Antioch (the secondary reading of Westcott and Hort, (kai eis Ikonion kai Antiocheleian), is right, distinguishing the two regions (a) Lycaonia, (b) that of Iconium and Antioch)

(7) progress across the region Pisidia, where no churches were founded (Pisidian Antioch is not in this region, which lies between Antioch and Pamphylia).

Again (in Acts 16:1-6) Paul revisited the two regiones:

(1) Derbe and Lystra, i.e. regio Lycaonia Galatica,

(2) the Phrygian and Galatic region, i.e. the region which was racially Phrygian and politically Galatic. Paul traversed both regions, making no new churches but only strengthening the existing disciples and churches. In Acts 18:23 he again revisited the two regiones, and they are briefly enumerated:

(1) the Galatic region (so called briefly by a traveler, who had just traversed Antiochiana and distinguished Galatica from it)

(2) Phrygia. On this occasion he specially appealed, not to churches as in 16:6, but to disciples it was a final visit and intended to reach personally every individual, before Paul went away to Rome and the West. On this occasion the contribution to the poor of Jerusalem was instituted, and the proceeds later were carried by Timothy and Gaius of Derbe (Acts 20:4 24:17 1 Corinthians 16:1) this was a device to bind the new churches to the original center of the faith.

These four churches are mentioned by Luke always as belonging to two regiones, Phrygia and Lycaoma and each region is in one case described as Galatic, i.e. part of the province Galatia. Luke did not follow the Roman custom, as Paul did he kept the custom of the Greeks and Asiatic peoples, and styled the province by enumerating its regiones, using the expression Galatic (as in Pontus Galaticus and at Iconium, CIG, 3991) to indicate the supreme unity of the province. By using this adjective about both regiones he marked his point of view that all four churches are included in the provincial unity.

From Paul's references we gather that he regarded the churches of Galatia as one group, converted together (Galatians 4:13), exposed to the same influences and changing together (Galatians 1:6,8 3:1 4:9), naturally visited at one time by a traveler (Galatians 1:8 4:14). He never thinks of churches of Phrygia or of Lycaonia only of province Galatia (as of provinces Asia, Macedonia, Achaia). Paul did not include in one class all the churches of one journey:

he went direct from Macedonia to Athens and Corinth, but classes the churches of Macedonia separate from those of Achaia. Troas and Laodicea and Colosse he classed with Asia (as Luke did Troas Acts 20:4), Philippi with Macedonia, Corinth with Achaia. These classifications are true only of the Roman usage, not of early Greek usage. The custom of classifying according to provinces, universal in the fully formed church of the Christian age, was derived from the usage of the apostles (as Theodore Mopsuestia expressly asserts in his Commentary on First Timothy (Swete, II, 121) Harnack accepts this part of the statement (Verbreitung, 2nd edition, I, 387 Expansion, II, 96)). His churches then belonged to the four provinces, Asia, Galatia, Achaia, Macedonia. There were no other Pauline churches all united in the gift of money which was carried to Jerusalem (Acts 20:4 24:17).

IV. Paul's Use of "Galatians."

The people of the province of Galatia, consisting of many diverse races, when summed up together, were called Galatai, by Tacitus, Ann. xv.6 Syncellus, when he says (Augoustos Galatais phorous etheto), follows an older historian describing the imposing of taxes on the province and an inscription of Apollonia Phrygiae calls the people of the city Galatae (Lebas-Waddington, 1192). If Paul spoke to Philippi or Corinth or Antioch singly, he addressed them as Philippians, Corinthians, Antiochians (Philippians 4:15 2 Corinthians 6:11), not as Macedonians or Achaians but when he had to address a group of several churches (as Antioch, Iconium, Derbe and Lystra) he could use only the provincial unity, Galatae.

All attempts to find in Paul's letter to the Galatians any allusions that specially suit the character of the Gauls or Galatae have failed. The Gauls were an aristocracy in a land which they had conquered. They clung stubbornly to their own Celtic religion long after the time of Paul, even though they also acknowledged the power of the old goddess of the country. They spoke their own Celtic tongue. They were proud, even boastful, and independent. They kept their native law under the Empire. The "Galatians" to whom Paul wrote had Changed very quickly to a new form of religion, not from fickleness, but from a certain proneness to a more oriental form of religion which exacted of them more sacrifice of a ritual type. They needed to be called to freedom they were submissive rather than arrogant. They spoke Greek. They were accustomed to the Greco-Asiatic law:

the law of adoption and inheritance which Paul mentions in his letter is not Roman, but Greco-Asiatic, which in these departments was similar, with some differences on this see the writer's Historical Commentary on Galatians.


The Galatians Series

With this background in mind, we will attempt, in our next lesson, to outline Paul&rsquos letter to the Galatians, as a preparation for studying the text of the letter .

In the following lessons, we will look at its structure, at the salutation, doxology, and benediction. Then we will consider five special appeals Paul makes at intervals throughout the letter.

These appeals mark out the main sections of the letter. Next we will think about the main issue in Galatians, namely that Christians are not under law but under grace. Our last four lessons will look at the four main sections of the letter in detail .